Καλά Χριστούγεννα

Η κατάληψη στο 2ο ΓΕΛ Ν. Ιωνίας Βόλου

Χάσαμε το μέτρημα των ημερών που το σχολείο βρίσκεται σε κατάληψη. Κάθε χρόνο, θεατές του ίδιου έργου με πρωταγωνιστές τους έφηβους μαθητές και κομπάρσους το Υπουργείο Παιδείας και τα πολιτικά κόμματα. Ένα φαινόμενο που συναντάται μόνο στην Ελλάδα.
Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ποτέ δεν εφάρμοσε το αυτονόητο και αυτό που η ίδια έχει εξαγγείλει, δηλαδή τη μείωση των διακοπών Χριστουγέννων και Πάσχα καθώς και την παράταση του σχολικού έτους, ώστε να καλύπτονται οι χαμένες διδακτικές ώρες.
Τα κόμματα εξουσίας μπορούν να κατηγορηθούν πώς δε θέλουν να δώσουν λύσεις και πριμοδοτούν την ιδιωτική εκπαίδευση. Τι έχουν όμως να πουν και τα κόμματα της Αριστεράς που κόπτονται για τα δίκαια της εργατικής τάξης και γενικότερα των κατώτερων οικονομικών στρωμάτων; Με τη μέχρι τώρα στάση και θέση τους απέναντι στις καταλήψεις βοηθούν; Ή μήπως τελικά όλες οι πολιτικές δυνάμεις από διαφορετικές αφετηρίες συμβάλλουν στη διάλυση της δημόσιας Παιδείας;
Αρκετοί από τους γονείς, όταν ήταν μαθητές, υπήρξαν καταληψίες, μιας και το έργο-τραγωδία επαναλαμβάνεται εδώ και μια εικοσαετία με φινάλε «πάμε την Παιδεία πίσω, ζήτω η παραπαιδεία».
Πέρυσι, σχολιάζοντας σε σχετική μου επιστολή στον τοπικό τύπο το φαινόμενο των καταλήψεων, μεταξύ άλλων ανέφερα «Ως γονείς είμαστε απόντες μιας και επενδύουμε την επιτυχία των παιδιών μας στα φροντιστήρια. Ίσως να λέμε δεν πειράζει, ας υπάρχει η κατάληψη, το παιδί μας θα έχει περισσότερο χρόνο για τον ιδιώτη καθηγητή. Και πορευόμαστε με γνώμονα, πως καταξιωνόμαστε ως γονείς, σαν πετύχουμε την πρόσβαση του δικού μας παιδιού στο Πανεπιστήμιο». Φέτος διαπίστωσα πως οι περισσότεροι γονείς ως μεροκαματιάρηδες και άνεργοι δεν έχουν το χρόνο να συγκρουστούν με τις πράξεις των παιδιών τους. Η συντριπτική πλειοψηφία διαφωνεί με τις καταλήψεις. Θεωρεί πως με κλειστά σχολεία δεν έρχονται οι αλλαγές που θα οδηγήσουν στην αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου.
Ως πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων αφιέρωσα αρκετό χρόνο για διάλογο με τους μαθητές. Στην αρχή ήμασταν μαζί γιατί τα αιτήματά τους είχαν σχέση με την ασφάλεια του κτηρίου. Ασφαλώς και δεν είμαι ικανοποιημένος με την εικόνα που παρουσιάζει το όλο σχολικό συγκρότημα του πρώην Πολυκλαδικού. Όταν όμως γίνονται προσπάθειες για επίλυση προβλημάτων και οι μαθητές δείχνουν πως κατανοούν και συμφωνούν σε χρονοδιαγράμματα, τότε λέμε πως όλοι μαζί βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο.
Όταν όμως μια μερίδα μαθητών ξεχνά τα όσα ειπώθηκαν στο σχολικό συμβούλιο και βάζει λουκέτο χωρίς να ακολουθήσει τις διαδικασίες της γενικής συνέλευσης μαθητών και της ψηφοφορίας, τότε βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Είναι η αρχή του χαβαλέ. Η ώρα του εμένα δε με νοιάζει, αν τσαλακώνω τα όνειρα των συμμαθητών μου που δεν έχουν την πολυτέλεια του φροντιστηρίου. Φωνάζω για καλύτερες κτηριακές υποδομές και ταυτόχρονα σπάω τζάμια, ξηλώνω παγκάκια, σπάω κάδους, καταστρέφω θρανία….
Ήρθε η ώρα του μηδενισμού και της απαξίωσης των αγώνων. Αυτήν την ώρα δεν μπορούμε να είμαστε δίπλα στους καταληψίες.
Σήμερα Τετάρτη 8 του Δεκέμβρη το σχολείο άνοιξε, αύριο ίσως πάλι κλείσει, γιατί έτσι το θέλει μια μειοψηφία, γιατί έτσι ψιθυρίζεται στα πηγαδάκια των μαθητών.
Δεν επιδιώκουμε τη σύγκρουση και ούτε ποτέ θα βρεθούμε απέναντι στα παιδιά μας. Αποχωρούμε από το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων με μια γλυκόπικρη γεύση. Ευχόμαστε να πρυτανεύσει η σύνεση και σύντομα το σχολείο να μπει στο δρόμο της εύρυθμης λειτουργίας του. Ευελπιστούμε, πως σε κάλεσμά μας, οι γονείς θα ανταποκριθούν ώστε να προχωρήσουμε στην ανάδειξη νέου διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.
Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο του Βόλου.

Το δικό μου θαύμα

Ακουμπώ το χέρι μου πάνω σου. Το νιώθεις να χαϊδεύει τη σάρκα σου, το νιώθεις να αναζητά την ένωσή μας. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά περνούν μέσα σε μια απέραντη σιωπή που μόνο οι ανάσες της ζωής ακούγονται.
Και ξαφνικά ένα δυνατό σκούντημα με τρομάζει, είναι η ζωή που κουβαλάς, που φέρνεις. Είναι το δικό μας θαύμα.
Ένα σκούντημα, μια νέα ζωή που πασχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Ποιο το αύριο; Κάθε λεπτό του αύριο γίνεται τώρα και μετά χθες. Θέλει να ανατείλει, να φέρει τη χαρά, την ελπίδα, να πατήσει γερά, να προχωρήσει μπροστά, να επικοινωνήσει, να συνεργαστεί, να συμβιώσει, να δώσει, να προσφέρει, να γίνει κρίκος στην αλυσίδα της ζωής…
Κι όταν έρθει η δύση να ακολουθήσει μια άλλη ανατολή!

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο είναι το αποτέλεσμα που προέκυψε σε μία συνάντηση BookCrossers στον πολυχώρο Φουντούλη, στο Βόλο. Ο φιλόλογος και συγγραφέας Διονύσης Λεϊμονής μας οδήγησε στα μονοπάτια της δημιουργικής γραφής.

Εμπιστευόμαστε τον Πάνο Σκοτινιώτη

Ανοιχτή Επιστολή

Προς τους κατοίκους της περιοχής του Αγίου Νεκταρίου
Φίλες και φίλοι συνδημότες,
έχετε το προνόμιο να ζείτε σε μια όμορφη περιοχή της Ν. Ιωνίας, δίπλα στο Πολιτιστικό Άλσος «Ανδρέας Βαλαχής» και κοντά σε μεγάλες αθλητικές υποδομές.
Οι μονοκατοικίες με τις καταπράσινες αυλές δεν απειλούνται από την αντιπαροχή και το μπετόν. Η αίσθηση της πραγματικής γειτονιάς θα υπάρχει για πάντα…
Έχετε και το 6ο Δημοτικό Σχολείο που καλύπτει τις ανάγκες της περιοχής ως προς την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ας μου επιτρέψετε να σταθώ για λίγο στην πρόσφατη ιστορία αυτού του Σχολείου για να τη θυμίσω στους παλαιότερους και να την κάνω γνωστή στους νεότερους κατοίκους της περιοχής.
Υπηρέτησα στο 6ο για πέντε συνεχή χρόνια. Ήταν τα χρόνια εκείνα που οι διάδρομοι και οι τουαλέτες του σχολείου είχαν μετατραπεί σε αίθουσες διδασκαλίας. Ήταν η εποχή που ένα 12θέσιο σχολείο λειτουργούσε σε ένα κτήριο που είχε κτιστεί για να στεγάζει 6θέσιο σχολείο.
Κι όμως κάποια παιδιά, που η τάξη τους ήταν σε διάδρομο, κάνουν το πρώτο τους βήμα σε διεκδικήσεις και στέλνουν επιστολή στο Δήμαρχο ζητώντας ένα καλύτερο σχολείο.
Και ήρθε η σειρά των γονέων μέσα από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων να διεκδικήσουν την επέκταση του διδακτηρίου.
Ήταν η εποχή που μαζί με συνάδελφό μου κληθήκαμε από τον αντινομάρχη σε απολογία γιατί υποκινούσαμε τους γονείς και αυτό ήταν αντίθετο με την δημοσιοϋπαλληλική μας ιδιότητα…
Ήταν η εποχή που ο Πάνος Σκοτινιώτης, ως νομάρχης, όταν έγινε γνώστης του προβλήματος, αμέσως ενέταξε στο σχεδιασμό των έργων της ΝΑΜ την επέκταση του διδακτηρίου.
Σήμερα καμαρώνουμε για αυτό το Σχολείο…
Αγαπητοί μου, την Κυριακή 7 Νοεμβρίου καλούμαστε να επιλέξουμε ποιος είναι καταλληλότερος για να αναλάβει, ως Δήμαρχος, το βάρος να θεμελιώσει και να ορθοποδήσει το νέο, ενιαίο Δήμο Βόλου.
Με το σταυρό προτίμησης επιλέγουμε εκείνους που πιστεύουμε πως μπορούν καλύτερα να μας αντιπροσωπεύσουν στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο και στο Τοπικό Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας της Ν. Ιωνίας.
Με εκτίμηση
Τσιμπλούλης Γεράσιμος
Υποψήφιος για το Τοπικό Συμβούλιο Ν. Ιωνίας

Κρίνουμε, επικρίνουμε, συμμετέχουμε...

Σήμερα η ιδεολογία της κατανάλωσης θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε πως έχουμε μπει σε μια καινούρια εποχή, και ότι μια αποφασιστική ανθρώπινη επανάσταση χωρίζει την οδυνηρή και ηρωική εποχή της παραγωγής από την ευφορική εποχή της κατανάλωσης. Το «αγοράστε τώρα και πληρώστε αργότερα», ήρθε να αντικαταστήσει τα πουριτανικά θέματα της εργασίας, της αποταμίευσης, της κληρονομιάς και να χρεώσει τα ελληνικά νοικοκυριά. Αυτό φαινομενικά αποτελεί μια ανθρώπινη επανάσταση αλλά στην πραγματικότητα το άτομο υπηρετεί το βιομηχανικό σύστημα καταναλώνοντας τα προϊόντα του. Το σύστημα έχει ανάγκη τους ανθρώπους ως εργαζόμενους (μισθωτή εργασία), ως οικονόμους (φόροι, δάνεια), αλλά ολοένα και περισσότερο ως καταναλωτές.
Τα στιλ κατανάλωσης συχνά παίζουν μεγαλύτερο ρόλο για να προσδιοριστούν οι ταυτότητες και η συνείδηση των ανθρώπων παρά η θέση τους στο παραγωγικό σύστημα. Η εικόνα μας εξαρτάται το τι φοράμε, το τι καταναλώνουμε.
Στον πολιτισμό της καθημερινής ζωής τα εμπορικά κέντρα και οι εμπορικοί οδοί μετατρέπονται σε πεδία μιας τερπνής απόδρασης από τη συνηθισμένη συνείδηση της πραγματικότητας στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας, Shopping therapy.
Η εικόνα της πόλης δεν είναι ανεξάρτητη από τη νοοτροπία της κατανάλωσης. Πινακίδες, επιγραφές, διαφημίσεις, εμπορικοί δρόμοι κλεισμένοι από πάγκους και πραμάτειες, τραπεζάκια σε κάθε ελεύθερη κοινόχρηστη γωνιά, τέντες και ομπρέλες συνθέτουν το πάζλ της ασχήμιας και της υποβάθμισης του αστικού τοπίου.
Πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στην αυθαιρεσία και στο χάιδεμα αυτιών. Το κάθε μνημόνιο και η κάθε οικονομική κρίση δεν μπορεί να γίνεται το άλλοθι για παραβατικές συμπεριφορές.
Η πόλη ανήκει σε όλους και όλοι έχουμε την ευθύνη για την πορεία της, την ταυτότητά της το παρόν και το μέλλον της.

Επιλέγουμε εκείνους που πέρα από το όραμα έχουν και τα κότσια να την υπηρετήσουν.

Τσιμπλούλης Γεράσιμος, Δασκάλος- Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Υποψήφιος για το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας της Ν. Ιωνίας Βόλου

Αστικό πράσινο, σιωπηλή πηγή ζωής...

H φυσιογνωμία των λαών και των κοινωνιών πλάθεται, εκτός των άλλων, και μέσα από τον διάλογό τους με τον φυσικό χώρο που τους περιβάλλει.
Αλήθεια ποιος είναι ο διάλογος της πόλης μας με το πράσινο; Ποια η δική μας σχέση με αυτό; Ο Βόλος είναι αυτός που αποτυπώνεται μέσα από το φωτογραφικό φακό του Μιχάλη Πόρναλη ή οι αισθήσεις μας δέχονται από την σύγχρονη πόλη ερεθίσματα πρωτοφανή και πέραν των ορίων μεγέθους και διάρκειας;
Αντί για χώμα βλέπουμε άσφαλτο και πλακόστρωτο, αντί για δένδρα κτίρια και καλώδια, μορφές περίεργες, που τις δημιούργησαν εκ του μη όντος, άνθρωποι για άλλους σκοπούς.
Μία βόλτα αρκεί για να εντοπίσουμε τη σχέση που έχουμε αναπτύξει με το αστικό πράσινο. Στην οδό Δημητριάδος τα πεζοδρόμια ενώ εδώ και αρκετά χρόνια έχουν αποκτήσει μεγαλύτερο πλάτος, φιλοξενούν ζαρντινιέρες με τούγιες αντί για δέντρα. Στην Ιάσωνος στα σημεία που υπήρχαν δέντρα και ξεράθηκαν, αντί να φυτευτούν νέα, μπήκαν πλάκες. Στην Κ. Καρτάλη τα δέντρα ασφυκτιούν από το τσιμέντο των πεζοδρομίων. Η οδός Φερών στα Παλιά απέκτησε από την πλευρά του Σιδηροδρομικού Σταθμού καλαίσθητα πεζοδρόμια, όπου η πρόβλεψη για φύτευση δέντρων απουσιάζει, ίσως γιατί είναι «καλύτερα» να λειτουργούν ως πάρκιν αυτοκινήτων. Το πάρκο Αναύρου, παρά τις διαμαρτυρίες κατοίκων και Περιβαλλοντικών Οργανώσεων απέκτησε πισίνα για χάρη του Ξενία. Μια απόφαση που υπαγορεύεται από ξενόφερτα στερεότυπα και όχι από τις αρχές της Αειφόρου Ανάπτυξης. Τα δέντρα καρατομούνται αντί να κλαδεύονται ή οι κορμοί τους φιλοξενούν ταμπέλες και διαφημίσεις.
Τελικά ως πόλη χορτάσαμε στις μανόλιες και μπορούμε να «υπερηφανευόμαστε» για τα σιδερένια δέντρα που στολίζονται για ένα μήνα το χρόνο αλλά παραμένουν γυμνά τους υπόλοιπους. Το αντέχουμε, να βλέπουμε τέτοιες εικόνες γύρω μας;
Φυσικά τα πράγματα δεν είναι παντού τα ίδια, τώρα μου μιλάμε και οραματιζόμαστε ένα νέο Δήμο.
Πρέπει όμως ως πολίτες να γνωρίζουμε πως οι πράσινες γωνιές της πόλης γίνονται χώροι αναψυχής, χαλάρωσης και κοινωνικής συναναστροφής, διατηρούν τη βιοποικιλότητα, βελτιώνουν το κλίμα. Τα δέντρα όπως και όλα τα φυτά μέσω της φωτοσύνθεσης που επιτελούν δεσμεύουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και παράγουν αντίστοιχα μεγάλες ποσότητες οξυγόνου. Με τον τρόπο αυτό αντισταθμίζουν το αποτύπωμα άνθρακα που αφήνουν οι άνθρωποι στο περιβάλλον. Ένα ώριμο δέντρο μπορεί να απορροφήσει από 2 έως και 40 κιλά CO2 το χρόνο ανάλογα με το είδος και ταυτόχρονα να απελευθερώσει το οξυγόνο που χρειάζονται τέσσερις άνθρωποι για να ζήσουν. Επίσης τα δέντρα μειώνουν τους θορύβους και προσφέρουν εμπειρίες (μυρωδιές, χρώματα, αλλαγή εποχών).
Για μια ανθρώπινη πόλη πρέπει, το 30% περίπου της πόλης να προορίζεται για χώρους πρασίνου. Όχι περαιτέρω μείωση της επιφάνειας του πρασίνου, με δήθεν αξιοποιήσεις του χώρου.
Η Δημοκρατική Συμπολιτεία, η αυριανή Δημοτική Αρχή, δίνει μεγάλη προτεραιότητα στο περιβάλλον। Δεν αρκούν όμως οι προθέσεις και τα προγράμματα. Ως πολίτες έχουμε συνυπευθυνότητα για την εικόνα και την πορεία του τόπου μας. Ας ξεκινήσουμε από το πιο απλό, να υιοθετήσουμε το δέντρο που υπάρχει στο πεζοδρόμιο μας. Τα απλά και τα μικρά κάνουν τη διαφορά…γιατί το περιβάλλον θέλει λίγα από τους πολλούς και όχι πολλά από τους λίγους.

Τσιμπλούλης Γεράσιμος, Δασκάλος- Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Υποψήφιος για το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας της Ν. Ιωνίας Βόλου

Όταν οι σοβάδες πέφτουνε…

Σοβάδες πέσανε στο κεφάλι μαθητού. Οι προβολείς της δημοσιότητας σήμερα στο σχολικό κτήριο του πρώην Πολυκλαδικού Λυκείου, όπου συνέβη το γεγονός. Γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί, τεχνικές υπηρεσίες στο πόδι…
Ποιος φταίει; Η Νομαρχία, ο Δήμος; Ψάχνουμε να βρούμε φταίχτες. Μα στο τέλος θα αφήσουμε έξω τους πραγματικούς ενόχους.
Και ποίοι αλήθεια είναι αυτοί, ο καθείς μας θα αναρωτηθεί.
Σε μια εποχή που η Υπουργός Παιδείας μιλά για το ψηφιακό σχολείο, για τους διαδραστικούς πίνακες και για τις μεγάλες αλλαγές στο χώρο της παιδείας, έρχονται κάποιοι σοβάδες να χαλάσουνε το περιτύλιγμα και να δείξουν τη γύμνια και την κατάντια του ελληνικού δημόσιου σχολείου. Κι αλήθεια πώς τα φέρε η τύχη στο σχολικό κτήριο που επισκέφτηκε η Υπουργός, όταν βρέθηκε στο Βόλο, να πέφτουνε σοβάδες στα κεφάλια μαθητών και να απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα.
Όσοι γνωρίζουν την ιστορία του πρώην Πολυκλαδικού Λυκείου, σήμερα στο χώρο συστεγάζονται το 2ο Γενικό Λύκειο Ν. Ιωνίας, το 2ο ΕΠΑΛ, το 1ο ΣΕΚ και Σχολείο Ειδικής Αγωγής, μιλούν για ένα σχολικό κτήριο με σωρεία κτηριακών προβλημάτων που παρουσιάστηκαν λίγο χρόνο μετά την κοπή της κορδέλας των εγκαινίων. Το πρώτο και κύριο πρόβλημα ήταν η οροφή που έμπαζε νερά. Έγιναν έργα, δαπανήθηκαν χρήματα για να εξαλειφθούν οι κακοτεχνίες. Μα και πάλι βρισκόμαστε στο σημείο να πέφτουνε σοβάδες και όταν βρέχει να μπαίνουνε κουβάδες για να μην πλημμυρίζουν διάδρομοι και γραφεία.
Αλήθεια ο μηχανικός, ο εργολάβος, η κατασκευαστική που παρέδωσαν ένα σχολικό κτήριο με «προίκα» τις κακοτεχνίες, βρέθηκαν ποτέ στο σκαμνί του κατηγορουμένου;
Ντρέπομαι ως πολίτης, θλίβομαι ως εκπαιδευτικός, οργίζομαι ως γονιός γιατί θα μπορούσαν να συμβούν τα χειρότερα…
Ας αφήσει η Υπουργός Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης τα μεγαλόπνοα σχέδια επί χάρτου και ας δει τα απλά και καθημερινά προβλήματα της σχολικής κοινότητας. Χρειαζόμαστε ασφαλή κτήρια που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες παιδαγωγικές αρχές. Θέλουμε οι καθηγητές να γνωρίζουν από το καλοκαίρι σε ποιο σχολείο θα βρίσκονται. Τα βιβλία να ‘ναι στα χέρια των μαθητών με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Απαιτούμε χρηματοδότηση που θα καλύπτει τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων. Σε τελική ανάλυση απαιτούμε τα αυτονόητα, για αυτά που μιλούσαν οι εκπρόσωποι της πολιτείας την ημέρα του αγιασμού…

Τσιμπλούλης Γεράσιμος
Δάσκαλος-πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 2ου ΓΕΛ Ν. Ιωνίας

Επιστολή που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Θεσσαλία" & "Ταχυδρόμος" στις 25-10-2010