Κρίνουμε, επικρίνουμε, συμμετέχουμε...

Σήμερα η ιδεολογία της κατανάλωσης θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε πως έχουμε μπει σε μια καινούρια εποχή, και ότι μια αποφασιστική ανθρώπινη επανάσταση χωρίζει την οδυνηρή και ηρωική εποχή της παραγωγής από την ευφορική εποχή της κατανάλωσης. Το «αγοράστε τώρα και πληρώστε αργότερα», ήρθε να αντικαταστήσει τα πουριτανικά θέματα της εργασίας, της αποταμίευσης, της κληρονομιάς και να χρεώσει τα ελληνικά νοικοκυριά. Αυτό φαινομενικά αποτελεί μια ανθρώπινη επανάσταση αλλά στην πραγματικότητα το άτομο υπηρετεί το βιομηχανικό σύστημα καταναλώνοντας τα προϊόντα του. Το σύστημα έχει ανάγκη τους ανθρώπους ως εργαζόμενους (μισθωτή εργασία), ως οικονόμους (φόροι, δάνεια), αλλά ολοένα και περισσότερο ως καταναλωτές.
Τα στιλ κατανάλωσης συχνά παίζουν μεγαλύτερο ρόλο για να προσδιοριστούν οι ταυτότητες και η συνείδηση των ανθρώπων παρά η θέση τους στο παραγωγικό σύστημα. Η εικόνα μας εξαρτάται το τι φοράμε, το τι καταναλώνουμε.
Στον πολιτισμό της καθημερινής ζωής τα εμπορικά κέντρα και οι εμπορικοί οδοί μετατρέπονται σε πεδία μιας τερπνής απόδρασης από τη συνηθισμένη συνείδηση της πραγματικότητας στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας, Shopping therapy.
Η εικόνα της πόλης δεν είναι ανεξάρτητη από τη νοοτροπία της κατανάλωσης. Πινακίδες, επιγραφές, διαφημίσεις, εμπορικοί δρόμοι κλεισμένοι από πάγκους και πραμάτειες, τραπεζάκια σε κάθε ελεύθερη κοινόχρηστη γωνιά, τέντες και ομπρέλες συνθέτουν το πάζλ της ασχήμιας και της υποβάθμισης του αστικού τοπίου.
Πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στην αυθαιρεσία και στο χάιδεμα αυτιών. Το κάθε μνημόνιο και η κάθε οικονομική κρίση δεν μπορεί να γίνεται το άλλοθι για παραβατικές συμπεριφορές.
Η πόλη ανήκει σε όλους και όλοι έχουμε την ευθύνη για την πορεία της, την ταυτότητά της το παρόν και το μέλλον της.

Επιλέγουμε εκείνους που πέρα από το όραμα έχουν και τα κότσια να την υπηρετήσουν.

Τσιμπλούλης Γεράσιμος, Δασκάλος- Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Υποψήφιος για το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας της Ν. Ιωνίας Βόλου

Αστικό πράσινο, σιωπηλή πηγή ζωής...

H φυσιογνωμία των λαών και των κοινωνιών πλάθεται, εκτός των άλλων, και μέσα από τον διάλογό τους με τον φυσικό χώρο που τους περιβάλλει.
Αλήθεια ποιος είναι ο διάλογος της πόλης μας με το πράσινο; Ποια η δική μας σχέση με αυτό; Ο Βόλος είναι αυτός που αποτυπώνεται μέσα από το φωτογραφικό φακό του Μιχάλη Πόρναλη ή οι αισθήσεις μας δέχονται από την σύγχρονη πόλη ερεθίσματα πρωτοφανή και πέραν των ορίων μεγέθους και διάρκειας;
Αντί για χώμα βλέπουμε άσφαλτο και πλακόστρωτο, αντί για δένδρα κτίρια και καλώδια, μορφές περίεργες, που τις δημιούργησαν εκ του μη όντος, άνθρωποι για άλλους σκοπούς.
Μία βόλτα αρκεί για να εντοπίσουμε τη σχέση που έχουμε αναπτύξει με το αστικό πράσινο. Στην οδό Δημητριάδος τα πεζοδρόμια ενώ εδώ και αρκετά χρόνια έχουν αποκτήσει μεγαλύτερο πλάτος, φιλοξενούν ζαρντινιέρες με τούγιες αντί για δέντρα. Στην Ιάσωνος στα σημεία που υπήρχαν δέντρα και ξεράθηκαν, αντί να φυτευτούν νέα, μπήκαν πλάκες. Στην Κ. Καρτάλη τα δέντρα ασφυκτιούν από το τσιμέντο των πεζοδρομίων. Η οδός Φερών στα Παλιά απέκτησε από την πλευρά του Σιδηροδρομικού Σταθμού καλαίσθητα πεζοδρόμια, όπου η πρόβλεψη για φύτευση δέντρων απουσιάζει, ίσως γιατί είναι «καλύτερα» να λειτουργούν ως πάρκιν αυτοκινήτων. Το πάρκο Αναύρου, παρά τις διαμαρτυρίες κατοίκων και Περιβαλλοντικών Οργανώσεων απέκτησε πισίνα για χάρη του Ξενία. Μια απόφαση που υπαγορεύεται από ξενόφερτα στερεότυπα και όχι από τις αρχές της Αειφόρου Ανάπτυξης. Τα δέντρα καρατομούνται αντί να κλαδεύονται ή οι κορμοί τους φιλοξενούν ταμπέλες και διαφημίσεις.
Τελικά ως πόλη χορτάσαμε στις μανόλιες και μπορούμε να «υπερηφανευόμαστε» για τα σιδερένια δέντρα που στολίζονται για ένα μήνα το χρόνο αλλά παραμένουν γυμνά τους υπόλοιπους. Το αντέχουμε, να βλέπουμε τέτοιες εικόνες γύρω μας;
Φυσικά τα πράγματα δεν είναι παντού τα ίδια, τώρα μου μιλάμε και οραματιζόμαστε ένα νέο Δήμο.
Πρέπει όμως ως πολίτες να γνωρίζουμε πως οι πράσινες γωνιές της πόλης γίνονται χώροι αναψυχής, χαλάρωσης και κοινωνικής συναναστροφής, διατηρούν τη βιοποικιλότητα, βελτιώνουν το κλίμα. Τα δέντρα όπως και όλα τα φυτά μέσω της φωτοσύνθεσης που επιτελούν δεσμεύουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και παράγουν αντίστοιχα μεγάλες ποσότητες οξυγόνου. Με τον τρόπο αυτό αντισταθμίζουν το αποτύπωμα άνθρακα που αφήνουν οι άνθρωποι στο περιβάλλον. Ένα ώριμο δέντρο μπορεί να απορροφήσει από 2 έως και 40 κιλά CO2 το χρόνο ανάλογα με το είδος και ταυτόχρονα να απελευθερώσει το οξυγόνο που χρειάζονται τέσσερις άνθρωποι για να ζήσουν. Επίσης τα δέντρα μειώνουν τους θορύβους και προσφέρουν εμπειρίες (μυρωδιές, χρώματα, αλλαγή εποχών).
Για μια ανθρώπινη πόλη πρέπει, το 30% περίπου της πόλης να προορίζεται για χώρους πρασίνου. Όχι περαιτέρω μείωση της επιφάνειας του πρασίνου, με δήθεν αξιοποιήσεις του χώρου.
Η Δημοκρατική Συμπολιτεία, η αυριανή Δημοτική Αρχή, δίνει μεγάλη προτεραιότητα στο περιβάλλον। Δεν αρκούν όμως οι προθέσεις και τα προγράμματα. Ως πολίτες έχουμε συνυπευθυνότητα για την εικόνα και την πορεία του τόπου μας. Ας ξεκινήσουμε από το πιο απλό, να υιοθετήσουμε το δέντρο που υπάρχει στο πεζοδρόμιο μας. Τα απλά και τα μικρά κάνουν τη διαφορά…γιατί το περιβάλλον θέλει λίγα από τους πολλούς και όχι πολλά από τους λίγους.

Τσιμπλούλης Γεράσιμος, Δασκάλος- Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Υποψήφιος για το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας της Ν. Ιωνίας Βόλου

Όταν οι σοβάδες πέφτουνε…

Σοβάδες πέσανε στο κεφάλι μαθητού. Οι προβολείς της δημοσιότητας σήμερα στο σχολικό κτήριο του πρώην Πολυκλαδικού Λυκείου, όπου συνέβη το γεγονός. Γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί, τεχνικές υπηρεσίες στο πόδι…
Ποιος φταίει; Η Νομαρχία, ο Δήμος; Ψάχνουμε να βρούμε φταίχτες. Μα στο τέλος θα αφήσουμε έξω τους πραγματικούς ενόχους.
Και ποίοι αλήθεια είναι αυτοί, ο καθείς μας θα αναρωτηθεί.
Σε μια εποχή που η Υπουργός Παιδείας μιλά για το ψηφιακό σχολείο, για τους διαδραστικούς πίνακες και για τις μεγάλες αλλαγές στο χώρο της παιδείας, έρχονται κάποιοι σοβάδες να χαλάσουνε το περιτύλιγμα και να δείξουν τη γύμνια και την κατάντια του ελληνικού δημόσιου σχολείου. Κι αλήθεια πώς τα φέρε η τύχη στο σχολικό κτήριο που επισκέφτηκε η Υπουργός, όταν βρέθηκε στο Βόλο, να πέφτουνε σοβάδες στα κεφάλια μαθητών και να απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα.
Όσοι γνωρίζουν την ιστορία του πρώην Πολυκλαδικού Λυκείου, σήμερα στο χώρο συστεγάζονται το 2ο Γενικό Λύκειο Ν. Ιωνίας, το 2ο ΕΠΑΛ, το 1ο ΣΕΚ και Σχολείο Ειδικής Αγωγής, μιλούν για ένα σχολικό κτήριο με σωρεία κτηριακών προβλημάτων που παρουσιάστηκαν λίγο χρόνο μετά την κοπή της κορδέλας των εγκαινίων. Το πρώτο και κύριο πρόβλημα ήταν η οροφή που έμπαζε νερά. Έγιναν έργα, δαπανήθηκαν χρήματα για να εξαλειφθούν οι κακοτεχνίες. Μα και πάλι βρισκόμαστε στο σημείο να πέφτουνε σοβάδες και όταν βρέχει να μπαίνουνε κουβάδες για να μην πλημμυρίζουν διάδρομοι και γραφεία.
Αλήθεια ο μηχανικός, ο εργολάβος, η κατασκευαστική που παρέδωσαν ένα σχολικό κτήριο με «προίκα» τις κακοτεχνίες, βρέθηκαν ποτέ στο σκαμνί του κατηγορουμένου;
Ντρέπομαι ως πολίτης, θλίβομαι ως εκπαιδευτικός, οργίζομαι ως γονιός γιατί θα μπορούσαν να συμβούν τα χειρότερα…
Ας αφήσει η Υπουργός Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης τα μεγαλόπνοα σχέδια επί χάρτου και ας δει τα απλά και καθημερινά προβλήματα της σχολικής κοινότητας. Χρειαζόμαστε ασφαλή κτήρια που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες παιδαγωγικές αρχές. Θέλουμε οι καθηγητές να γνωρίζουν από το καλοκαίρι σε ποιο σχολείο θα βρίσκονται. Τα βιβλία να ‘ναι στα χέρια των μαθητών με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Απαιτούμε χρηματοδότηση που θα καλύπτει τις λειτουργικές δαπάνες των σχολείων. Σε τελική ανάλυση απαιτούμε τα αυτονόητα, για αυτά που μιλούσαν οι εκπρόσωποι της πολιτείας την ημέρα του αγιασμού…

Τσιμπλούλης Γεράσιμος
Δάσκαλος-πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων του 2ου ΓΕΛ Ν. Ιωνίας

Επιστολή που δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Θεσσαλία" & "Ταχυδρόμος" στις 25-10-2010

Δημοκρατική Συμπολιτεία- με υποψήφιο Δήμαρχο Βόλου τον Πάνο Σκοτινιώτη

Συμμετέχοντας στη διαβούλευση
Το πρόγραμμα της Δημοκρατικής Συμπολιτείας είναι ρεαλιστικό και η υλοποίησή του θα συμβάλλει στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής όλων των πολιτών του ενιαίου Δήμου Βόλου.
Θα σταθώ σε ορισμένα σημεία του προγράμματος καταθέτοντας ορισμένες επισημάνσεις.
1) Παλιό Κοιμητήριο χώρος μνήμης και περιπάτου
Η σημερινή εικόνα του κοιμητηρίου προσβάλλει την πόλη, την Ιστορία και τον Πολιτισμό μας. Μέχρι να φθάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα πρέπει άμεσα να απομακρυνθούν οι κατεστραμμένοι τάφοι και τα μπάζα. Η καθαριότητα και η συντήρηση των οικογενειακών τάφων πρέπει να είναι υποχρέωση των ιδιοκτητών τους. Σε διαφορετική περίπτωση ο Δήμος προχωρά στη συντήρηση και καθαριότητα και το κόστος περνά στα δημοτικά τέλη των ιδιοκτητών των οικογενειακών τάφων.
2) Αστικό πράσινο
Δεντροφυτεύσεις σε ελεύθερους χώρους και πεζοδρόμια. Η εικόνα της Δημητριάδος με τις ξύλινες ζαρντινιέρες και τις τούγιες είναι απαράδεκτη. Πρέπει να φυτευτούν αειθαλή δέντρα στο έδαφος.
3) Αστικές συγκοινωνίες
Οφείλουν να είναι ευέλικτες και να ικανοποιούν τις ανάγκες των πολιτών. Ιδιαίτερα κατά τη σχολική περίοδο είναι αναγκαίο να υπάρχουν γραμμές που θα εξυπηρετούν τους μαθητές της Β/θμιας Εκπαίδευσης. Η επισήμανση αυτή γίνεται με αφορμή το οξύτατο πρόβλημα που παρουσιάζεται στο 2ο Γενικό Λύκειο Ν. Ιωνίας. Μαθητές που διαμένουν στο Καπακλί, Νέο Δέλτα και Περιοχή ΜΕΤΚΑ διανύουν καθημερινά με τα πόδια μια μεγάλη διαδρομή για να φτάσουν στο σχολείο του που βρίσκεται απέναντι από το Πολιτιστικό Άλσος Ν. Ιωνίας.
4) Αισθητική ρύπανση
Η αφισοκόλληση, το γράψιμο συνθημάτων σε τοίχους δημοσίων κτηρίων και σχολείων και η ανάρτηση πανό και posters σε διάφορα σημεία της πόλης συμβάλλουν στην υποβάθμιση του αστικού τοπίου. Η υποχρέωση των κομμάτων και των φορέων, μετά το πέρας της εκδήλωσης να απομακρύνουν τα πάντα, είναι επιβεβλημένη. Διαφορετικά η Δημοτική Αστυνομία θα επιβάλει πρόστιμο.
5) Διεπιστημονικές ομάδες
Για όλα τα θέματα που αφορούν την πόλη συγκροτούνται διεπιστημονικές ομάδες εργασίας στις οποίες συμμετέχουν και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι. Για παράδειγμα η διαμόρφωση μια πλατείας δεν είναι μόνο αντικείμενο αρχιτεκτόνων αλλά και άλλων επιστημόνων που ασχολούνται με τον άνθρωπο.
Γεράσιμος Τσιμπλούλης
Υποψήφιος για το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας της Ν. Ιωνίας

Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης…σε αναμονή

-Αξιότιμη κυρία Υπουργέ, ποια τα σχέδια σας για τα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης; Θα ανασταλεί ή θα συνεχιστεί η λειτουργία τους; Το κουδούνι χτυπά και εμείς οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούσαμε σε αυτά βρισκόμαστε σε μετέωρο βήμα…
- Να είστε σε αναμονή.
- Μα γιατί τόση καθυστέρηση; Εσείς πήρατε την απόφαση, να ζητήσετε τον Ιούνιο παράταση της θητείας μας για ένα χρόνο. Και κάποιοι από εμάς το έπραξαν. Για τους Υπεύθυνους Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας και Πολιτιστικών των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δώσατε το πράσινο φως να είναι στη θέση τους. Για μας υπήρξε εντολή να παρουσιαστούμε στα σχολεία μας.
-Επανεξετάζουμε το ρόλο και την αποστολή των ΚΠΕ.
- Μα η προσφορά των ΚΠΕ στην Εκπαίδευση είναι γνωστή όχι μόνο στην εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία. Αποτελούν μια δομή του Υπουργείου που ανταποκρίνεται στις στρατηγικές της Αειφόρου Ανάπτυξης. Μέχρι τώρα αξιοποίησαν με τον καλύτερο τρόπο τα ευρωπαϊκά κονδύλια χωρίς να πλουτίσουν οι υπηρετούντες σε αυτά. Το χαμόγελο των παιδιών, η ικανοποίηση των συναδέλφων της τάξης και η αποδοχή του έργου από τις τοπικές κοινωνίες ήταν το μεγαλύτερο δώρο για τα μέλη των παιδαγωγικών ομάδων των Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
- Θέλουμε τα ΚΠΕ να τα συνδέσουμε με τη Διά Βίου Μάθηση.
- Το γνωρίζουμε. Η Υφυπουργός, το Γενάρη που μας πέρασε, στην ημερίδα που έγινε στο Υπουργείο, μας το ανακοίνωσε. Επιθυμητή η κάθε αλλαγή αρκεί να σέβεται αυτό που υπάρχει, πολύ δε περισσότερο όταν είναι πετυχημένο και έχει αξιολογηθεί θετικά από εξωτερικούς φορείς.
- Το Υπουργείο είχε να ασχοληθεί με το πώς θα λειτουργήσουν τα 800 ολοήμερα δημοτικά σχολεία στην επικράτεια, με τη συγκρότηση των Υπηρεσιακών Συμβουλίων…
-Χρειάζονται ρήξεις και τολμηρές αποφάσεις στο χώρο της Παιδείας, εάν οραματιζόμαστε και θέλουμε ένα σχολείο που δε στραγγαλίζει τη νιότη και τα οράματά της. Καλοί οι διαδραστικοί πίνακες, η πληροφορική, τα νέα μαθησιακά αντικείμενα. Αλλά δε θα πρέπει να ξεχνούμε πως ο ρόλος του σχολείου είναι να μαθαίνει στους μαθητές πώς να μαθαίνουν, πώς να δημιουργούν, πώς να συν-δημιουργούν, πώς να «διαβάζουν» το μεγάλο της Φύσης βιβλίο. Το Σχολείο πρέπει να μεταμορφωθεί και το μάθημα να ξεφύγει από τα βιβλία, τα τετράδια και τα θρανία. Να χαθούν οι τοίχοι της αίθουσας, η καθημερινή μιζέρια και το άγχος της ύλης. Μια ζεστή επικοινωνία ματιών, στην ατμόσφαιρα μιας φωνής, να μιλά για πράγματα αγαπημένα, για λάθη και ευαισθησίες, για όνειρα και προσδοκίες, για πόνο και κατακτήσεις. Η Τέχνη να διδάσκει, να ξεναγεί στο χώρο και στο χρόνο, να αφουγκράζεται, να τραγουδά, να χορεύει και να παίζει διαβαίνοντας νοερά το μεγάλο ταξίδι της ζωής, της ανθρώπινης σκέψης, του παγκόσμιου πολιτισμού, θα πρέπει να είναι τα προσόντα και το ζητούμενο για κάθε εκπαιδευτικό.
Τα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης μέσα από τα προγράμματά τους, το εκπαιδευτικό υλικό που παρήγαγαν και την επιμόρφωση που προσέφεραν στους εκπαιδευτικούς διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην αναβάθμιση της Εκπαίδευσης. Υπήρξαν ένα ανοιχτό παράθυρο στη φύση και στον πολιτισμό!
-Έχετε υπομονή…
- Κυρία Υπουργέ, θα καταφέρουμε να αλλάξουμε το κλίμα της τάξης, του σχολείου, της εκπαίδευσης, αν γίνουμε έμποροι ονείρων από έμποροι πραγμάτων, για να έχουμε σχέσεις με ανθρώπους αντί να έχουμε σχέσεις με τα πράγματα.
Η παραπάνω συνομιλία είναι φανταστική। Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι τυχαία; Δε το νομίζω…

Δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο, Ταχυδρόμο και Νέο Τύπο, στις 15-9-2010

Το παιδί και το παιχνίδι - εικόνες του κόσμου

Το Δημοτικό Τοπικό Μουσείο Μηλεών Πηλίου
οργανώνει έκθεση για το παιχνίδι.

Η ιδέα για την έκθεση αυτή ξεκίνησε μετά τη μεγάλη επιτυχία που γνώρισε η έκθεση του Δημοτικού Μουσείου Μηλεών «Το παιδί και το παιχνίδι - από τη σβούρα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή» τον περσινό Αύγουστο.
Στόχος της νέας έκθεσης είναι να ταξιδέψει ο επισκέπτης σε διάφορα μέρη του κόσμου – Κίνα, Ιαπωνία – Ινδία – χώρες Αφρικής – και Ελλάδα, για να έχει μία πρώτη γνωριμία με παιχνίδια ατομικά και ομαδικά που παίζονται εκεί.
Όπως και στο παρελθόν, η έκθεση αυτή απευθύνεται κυρίως στα παιδιά, είναι όμως θαυμάσια ευκαιρία να τη χαρούν μαζί όλες οι γενιές.
Εκθεσιακό υλικό. Φωτογραφικό υλικό για την έκθεση παραχώρησαν το Τμήμα Παιχνιδιού και Παιδικής Ηλικίας του Μουσείου Μπενάκη και ο Νίκος Αδαμακόπουλος ο οποίος έχει μία σπάνια συλλογή εικόνων με παραδοσιακά παιχνίδια της Ελλάδας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης οι φωτογραφίες από το δρώμενο που οργάνωσε ο εκπαιδευτικός και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μηλεών Μιχάλης Γιαννιός με παιδιά του χωριού με αφορμή την περσινή έκθεση.
Σημειώνεται επίσης ότι στα πλαίσια συνεργασίας Μουσείου- Σχολείου παιδιά Νηπιαγωγείου και μαθητές Δημοτικού στις Μηλιές ασχολήθηκαν με το θέμα της έκθεσης και οι εργασίες τους την εμπλουτίζουν.
Έκπληξη θα είναι τα αυθεντικά παιχνίδια παιδιών της Αφρικής από τις συλλογές του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, ευγενική προσφορά για τη διάρκεια της έκθεσης και ακόμα, τα παιχνίδια που θα δημιουργήσουν μικροί και μεγάλοι επισκέπτες.
Η έκθεση διοργανώνεται από το Τοπικό Μουσείο σε συνεργασία με το Δήμο Μηλεών που στηρίζει εδώ και χρόνια δραστηριότητες του Μουσείου ιδιαίτερα αυτές που απευθύνονται σε παιδιά, προσφέροντας φιλοξενία στο χώρο του Ευδόξειου Πολιτιστικού Κέντρου Μηλεών, προσφορά προσωπικού για το στήσιμο της έκθεσης, την καθημερινή φύλαξη και ξενάγηση.
Η έκθεση εγκαινιάζεται την Κυριακή 1 Αυγούστου και θα διαρκέσει μέχρι τις 29 του μηνός.
Θα λειτουργεί καθημερινά εκτός Δευτέρας και Τρίτης 11.00 – 2.00 και 7.μμ – 9.μμ
Η έκθεση πλαισιώνεται από εκπαιδευτικό φυλλάδιο για παιδιά και κάθε Παρασκευή απόγευμα θα λειτουργεί εικαστικό εργαστήριο.

Πληροφορίες: Δημοτικό Τοπικό Μουσείο 24230 86602

Ο φαντασμένος βασιλιάς

Ένα παραμύθι από το Αφγανιστάν

Ο Φαζολά είναι από το Αφγανιστάν και διαμένει στον Ξενώνα Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αιτούντων Άσυλο της Ελληνικής Μέριμνας, στη Μακρινίτσα Πηλίου. Ζει κάτω από την ίδια στέγη με παιδιά που κατάγονται από την Αιθιοπία, το Αφγανιστάν, τη Γουινέα, το Ιράν, τη Σομαλία και το Σουδάν. Στις «αποσκευές» του κουβαλά μνήμες και βιώματα, τραγούδια και παραμύθια από την πατρίδα του, όπως και τα άλλα παιδιά του Ξενώνα.
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα πολύ μεγάλο και όμορφο δάσος ζούσε μία αγέλη από λιοντάρια. Μέσα σε αυτή την αγέλη υπήρχε ένα μικρό λιοντάρι που ήταν πολύ φαντασμένο. Κάθε φορά η μητέρα του έλεγε ότι είναι πολύ επικίνδυνο να πλησιάζει τους ανθρώπους. «Καλύτερα να τους αποφεύγεις γιατί θέλουν να σε πιάσουν».
Το μικρό λιοντάρι όσο μεγάλωνε τόσο πιο πολύ δυνατό γινότανε και δε λογάριαζε αυτά που του έλεγε η μάνα του. Όλο και πιο πολύ φαντασμένο γινόταν.
«Ποιοι είναι αυτοί άνθρωποι που όλοι μου λένε να μην πλησιάζω; Γιατί να μην απομακρύνομαι από εδώ που μένουμε; Είναι πιο δυνατοί από εμάς που είμαστε οι βασιλιάδες στο δάσος;»
Όταν το λιοντάρι μεγάλωσε και τελικά έγινε πολύ δυνατό, πήρε την απόφαση να πάει στους ανθρώπους. Ήθελε να μάθει τελικά τι ράτσα είναι οι άνθρωποι. Εγκατέλειψε το δάσος που ζούσε. Στο δρόμο του τον πρώτο που συνάντησε ήταν ένας ταύρος και σκέφτηκε ότι αυτός θα είναι ο άνθρωπος γιατί είναι πολύ μεγάλος και δυνατός. Τον πλησίασε και τον ρώτησε:
-Εσύ είσαι άνθρωπος;
Μόλις ο ταύρος είδε το λιοντάρι φοβήθηκε πολύ και τρομαγμένος του απάντησε:
-Όχι κύριε, εγώ είμαι ταύρος. Οι άνθρωποι είναι πολύ επικίνδυνοι. Μας πιάνουν και μας βάζουν να κάνουμε πολύ δύσκολά πράγματα, να δουλεύουμε. Και είπε και άλλα πολλά κακά πράγματα για τους ανθρώπους.
Μόλις άκουσε αυτά τα πράγματα από τον ταύρο το λιοντάρι, μεγάλωσε ακόμα περισσότερο η λαχτάρα του να γνωρίσει τους ανθρώπους. «Τι ράτσα είναι αυτοί οι άνθρωποι, που πιάνουν ένα τόσο μεγάλο ταύρο και τον βάζουνε να δουλεύει;»
Φεύγοντας από τον ταύρο βρήκε στο δρόμο μια καμήλα. Μόλις την είδε αμέσως σκέφτηκε «σίγουρα αυτή θα είναι άνθρωπος».
-Εσύ είσαι ο άνθρωπος, την ρώτησε;
Μόλις η καμήλα είδε το λιοντάρι τρόμαξε και του είπε:
-Όχι εγώ δεν είμαι άνθρωπος, εγώ είμαι καμήλα. Και του εξήγησε ότι οι άνθρωποι έχουν δύο πόδια, είναι κακοί και βάζουν τις καμήλες να δουλεύουν πολύ σκληρά. Στο νεαρό λιοντάρι η λαχτάρα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο να γνωρίσει τους ανθρώπους. «Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που τα καταφέρνουν να κάνουν ότι θέλουν σε τόσο δυνατά ζώα όπως είναι ο ταύρος και η καμήλα; Τι ράτσα είναι και πώς τα καταφέρνουν όλα αυτά με δύο μόνο πόδια; Πώς καταφέρνει ο άνθρωπος να τρομάζει τα ζώα τόσο πολύ και να φεύγουν μακριά του;»
Παράτησε και την καμήλα και καθώς προχωρούσε μέσα στο δάσος συνάντησε ένα γέρο ξυλοκόπο και σκέφτηκε μέσα του, «αυτός σίγουρα θα είναι μία ράτσα από τους ανθρώπους». Προχώρησε προς αυτόν και τον ρώτησε:
-Μήπως είσαι εσύ άνθρωπος;
Μόλις ο ξυλοκόπος είδε το λιοντάρι από την τρομάρα του ανέβηκε ψηλά στο δέντρο και από ψηλά του απάντησε:
-Ναι εγώ είμαι άνθρωπος.
Μόλις άκουσε αυτό το λιοντάρι από το γέρο, μέσα του τον θαύμασε αλλά άρχισε και να γελάει και να του λέει:
-Εσύ είσαι άνθρωπος που δεν είσαι ούτε μια μπουκιά για μένα;
Ο ξυλοκόπος σκέφτηκε για λίγο και του απάντησε:
-Εγώ είμαι άνθρωπος και είμαι πολύ δυνατός.
Και το λιοντάρι του είπε:
-Κατέβα να αγωνιστούμε για να δούμε ποιος θα κερδίσει.
Και ο ξυλοκόπος αφού σκέφτηκε αρκετά είπε στο λιοντάρι:
-Δεν θα αγωνιστούμε τώρα επειδή τη δύναμή μου δεν την έχω μαζί μου αλλά την έχω αφήσει στο σπίτι. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να αγωνιστούμε εδώ και τώρα.
Το λιοντάρι επειδή ήτανε πολύ εγωιστής και δεν τα παράταγε εύκολα του είπε:
-Πήγαινε να φέρεις την δύναμή σου και εγώ θα σε περιμένω εδώ για να παλέψουμε.
Ο ξυλοκόπος είπε:
-Όχι δεν πάω, γιατί αν φύγω για να φέρω την δύναμή μου, εσύ θα βρεις ευκαιρία για να φύγεις.
- Όχι δεν θα φύγω, είπε το λιοντάρι.
- Όχι θα φύγεις, το ξέρω, είπε ο γέρος.
Το λιοντάρι έδωσε το λόγο του στον γέρο αλλά εκείνος πάλι δεν δέχτηκε και του είπε:
-Για να σε πιστέψω και να είμαι σίγουρος ότι δε θα φύγεις, να κάτσεις να σε δέσω στο δέντρο για να μη φύγεις.
Το νεαρό λιοντάρι επειδή ήτανε πολύ εγωιστής και επειδή ήθελε να παλέψει με τον άνθρωπο για να καταλάβει τι ράτσα είναι οι άνθρωποι, δεν κατάλαβε την πονηριά του γέρου και δέχτηκε να κάτσει να το δέσει.
Ο ξυλοκόπος κατέβηκε με την ησυχία του, πήρε ένα μεγάλο σκοινί και έδεσε το λιοντάρι στο δέντρο πολύ σφιχτά. Αφού σιγουρεύτηκε ότι είναι καλά δεμένο, πήγε και πήρε μία βέργα και είπε στο λιοντάρι:
-Αυτή είναι η δύναμή μου. Και άρχισε να χτυπάει το λιοντάρι τόσο πολύ που εκείνο δεν μπορούσε να σταθεί άλλο όρθιο. Μετά το άφησε να φύγει.
Το λιοντάρι κατάλαβε πως η μάνα του και ο πατέρας του είχανε δίκιο με αυτά που του είχανε πει, πως δηλαδή άνθρωπος είναι άλλη ράτσα και πως πρέπει να τον αποφεύγουν…

Το παραπάνω παραμύθι παρουσιάστηκε κατά τον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων στις 18 Μαΐου 2010 στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου. Η μετάφραση έγινε απο το Μινέτο Μίλτο, Κοινωνιολόγο-εργαζόμενο στον Ξενώνα.