Πάσχα 2011

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Εύχομαι
Ανά(σ)ταση συλλογική,
ώστε να πορευόμαστε στο αύριο
με οδοδείκτες
τις πανανθρώπινες αξίες & το κοινό καλό!

Τσιμπλούλης Γεράσιμος
Δάσκαλος - Κοινωνικός Ανθρωπολόγος
Σύμβουλος Δημοτικής Κοινότητας Ν. Ιωνίας Βόλου

Πράσινο...κίτρινο!

Δυο χρώματα από την παλέτα της δημιουργίας που μου φέρνουν τον απέραντο κάμπο, το καταπράσινο λιβάδι, τα παλαμοειδή ή βελονοειδή φύλλα των δέντρων, τον αγαπητό σε πολλούς Παναθηναϊκό, το λαμπερό ήλιο, την καυτή άμμο του καλοκαιριού, την ένδοξη ΑΕΚ. Δυο χρώματα που εδώ και μερικούς μήνες ανέτρεψαν δεδομένα και στερεότυπα, αντιλήψεις και προκαταλήψεις. Φωνάζω πράσινο και ανοίγει μια σιδερένια πόρτα και σαν τη διαβώ μετά από λίγα μέτρα πρέπει να φωνάξω κίτρινο για να περάσω τη δεύτερη σιδερένια πόρτα και να βρεθώ στο χώρο των δικών μου υποχρεώσεων…Εκεί που τα αυτονόητα και τα καθημερινά χάνονται, εκεί που τα δικαιώματα γίνονται «προτάσεις» χωρίς ρήμα αλλά πάντα με υποκείμενο. Και τα Υποκείμενα συνθέτουν το πολυπολιτισμικό πάζλ της τάξης μου, όπου η ελληνική γλώσσα γίνεται το κλειδί για την επικοινωνία, το μέσο για να βρούμε και τ’ άλλα χρώματα…. Το γαλάζιο με τις τονικές του αποχρώσεις εγώ μπορώ πάντα να το δω πίσω από τα κάγκελα। Οι έφηβοι όμως κρατούμενοι έχουν το προνόμιο, σαν στο προαύλιο βρεθούν, να υψώσουν τη ματιά τους και να συναντήσουν το απέραντο γαλάζιο τ’ ουρανού και να «ταξιδέψουν» ελεύθερα σ’ άλλους κόσμους, σ’ άλλες χρονικές στιγμές. Κι αν αναρωτηθείτε που πήγαν τ’ άλλα χρώματα, ένα έχω να σας πω, πώς στριμώχθηκαν στις σελίδες των βιβλίων και στους τοίχους της τάξης. Όμως το χρώμα της παπαρούνας, της ντροπής και του θυμού ακόμη δεν το έχω δει. Το αναζήτησα παντού, μα εκείνο ξέρει να κρύβεται καλά. Σήμερα έμαθα από την Αναστασία πως κατοικεί μετά από την εμβέλεια του κίτρινου. Είναι αυτό που σηματοδοτεί την επικίνδυνη ζώνη του μικροχώρου, όπου τα μέτρα ασφάλειας είναι πιο αυστηρά. Κι όμως αναρωτιέμαι, μήπως τελικά εδώ το κόκκινο είναι ο αρχηγός των πάντων μιας και όποιος τις κόκκινες γραμμές της ζωής ξεπεράσει γίνεται ένα έγκλειστο Υποκείμενο με περιορισμένα «ρήματα» και «αντικείμενα»;

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο αφορά το 33ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου που στεγάζεται στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων. Οι μαθητές του είναι 74, ηλικίας 17-24 ετών, από 17 διαφορετικές χώρες.

Η κλήση δε σβήνεται…

Παρκάρεις στον πεζόδρομο του Αγίου Νικολάου, γιατί θέλεις να πας στο γιατρό την υπερήλικη πεθερά σου, μιας και τα πόδια της δεν τη βαστούν να κάνει μεγάλες αποστάσεις. Γυρίζεις και βλέπεις στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου να σε περιμένει κλήση της Δημοτικής Αστυνομίας. Εξοργίζεσαι, τα βάζεις με την υπάλληλο που σε έγραψε. Ζητάς το όνομά της. Την απειλείς, γιατί πιστεύεις πως δεν έκανε καλά τη δουλειά της. Νιώθεις το δίκαιο να σε πνίγει. Δεν είχες πού να παρκάρεις. Μα γιατί σε μένα αναρωτιέσαι…τόσοι και τόσοι παρκάρουν παράνομα σ’ αυτή την πόλη.
Ως πότε όμως αυτή η πόλη θα κινείται σε ρυθμούς παρανομίας και απραξίας;
Μήπως κάτι αλλάζει; Μήπως είναι τελικά καιρός να αποδεχτούμε τα αυτονόητα χωρίς οργή και θυμό;
Ως πότε οι πεζόδρομοι και οι πλατείες θα αποτελούν χώρους παράνομης στάθμευσης αυτοκινήτων; Δεν έχουν δικαίωμα οι πεζοί σ’ αυτήν την πόλη;
Ως πότε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε στάσεις λεωφορείων θα εμποδίζουν την ασφαλή επιβίβαση και αποβίβαση των επιβατών;
Ως πότε η προσωρινή στάθμευση θα γίνεται πολύωρη;
Μέχρι πότε τα απαγορευτικά σήματα στάθμευσης στην Ιάσονος, στη Δημητριάδος και σε άλλους δρόμους θα αποτελούν «διακοσμητικά» στοιχεία του Κ.Ο.Κ.;
Μέχρι πότε η τροφοδοσία των καταστημάτων θα γίνεται σε ώρες αιχμής;
Μπορεί η οικονομική κρίση να αποτελεί το άλλοθι στήριξης παραβατικών συμπεριφορών; Είναι δίκαιο να ζητούμε από τη Δημοτική Αστυνομία να κάνει τα στραβά μάτια γιατί έτσι μάς βολεύει;
Οι παρανομούντες είναι οι έξυπνοι και οι τηρούντες τας γραφάς οι γραφικοί;
Η πόλη για να γίνει πιο φιλική και ανθρώπινη απαιτεί και τη δική μας παρέμβαση και συμμετοχή. Η αστυνόμευση πρέπει να είναι το έσχατο μέτρο που θα βάζει σε τάξη την αταξία.
Αν αλλάξουμε εμείς στάσεις και συμπεριφορές, θα αλλάξει και η εικόνα της πόλης μας. Ήρθε η ώρα να «ξεβολευτούμε», η ώρα να σεβαστούμε αρχές, η ώρα να συναισθανθούμε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που έχουμε απέναντι στην πόλη και στους συμπολίτες μας. Φτάνει πια το «δεν πειράζει», «δε με νοιάζει».
Είναι καιρός πια να επιβραβεύσουμε το έργο της Δημοτικής Αστυνομίας και να σταθούμε αρωγοί σε αυτό που πράττει. Επιδιώκει να κάνει την καθημερινότητά μας καλύτερη. Αυτός είναι ο ρόλος της και ας πάψουμε να παίζουμε κρυφτούλι μαζί της. Είναι αδιανόητο να χρησιμοποιείται το μεγαλύτερο μέρος της για την αστυνόμευση της Δημητριάδος.
Ας πράττουμε το ορθό, όχι υπό την πίεση του φόβου της κλήσης αλλά γιατί είναι το αυτονόητο.
Σημείωση: Αφορμή για αυτές τις λίγες σκέψεις στάθηκε το γεγονός που περιγράφω στην αρχή και συνέβη την Τρίτη 1 του Μάρτη.

Σημείωση: Δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο

Η ανάπλαση της πλατείας Ευαγγελίστριας

Η ανάπλαση της Πλατείας Ευαγγελίστριας, αν και είχε αποφασιστεί από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή της Ν. Ιωνίας, επανήλθε στην επικαιρότητα μετά από αντιδράσεις περιοίκων. Οι καταστηματάρχες της περιοχής θεώρησαν, πως οι κυκλοφοριακές παρεμβάσεις που πρότεινε η μελέτη, θα επέφεραν μείωση στην εμπορική κίνηση.
Η ανάπλαση και διαμόρφωση κοινόχρηστων χωρών σκοπό έχει να βελτιώσει την εικόνα της πόλης και να προσφέρει καλύτερη ποιότητα στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Με αυτή τη λογική θεωρώ, πως κινήθηκε και η προηγούμενη Δημοτική Αρχή.
Θα ήθελα όμως να επισημάνω πως υπάρχουν χώροι που αποτελούν τοπόσημα ή πολεόσημα για κάθε πόλη, δηλαδή συνδέονται άμεσα με την ιστορία και την εξέλιξη της πόλης, σημεία αναφοράς και ταυτότητας. Αυτοί οι χώροι πρέπει να τυγχάνουν ιδιαίτερης φροντίδας και οι τυχόν νέες αισθητικές παρεμβάσεις δε θα πρέπει να αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του τοπίου. Η πλατεία της Ευαγγελιστρίας αποτελεί πολεόσιμο και νομίζω πως η αρχική μελέτη δεν το είχε λάβει υπόψη.
Ως πολίτες έχουμε δει να γίνονται παρεμβάσεις και αναπλάσεις, όπου το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαίωσε σε βάθος χρόνου την απόφαση, π.χ. Πλατεία Ελευθερίας, στο Βόλο, με το πολύπαθο δαπανηρό σιντριβάνι της.
Πιστεύω, ότι δημοτικοί σύμβουλοι πρέπει να έχουν ουσιαστική ενημέρωση όχι μόνο από την ομάδα αρχιτεκτόνων και τεχνικών υπηρεσιών που αναλαμβάνουν το κάθε έργο, αλλά και από διεπιστημονική ομάδα που απαρτίζεται από αρχιτέκτονα, πολεοδόμο, ανθρωπολόγο, ιστορικό, κοινωνιολόγο, περιβαλλοντολόγο κ.α. Γιατί σε τελική ανάλυση, χωρίς να θέλω να προσβάλλω τους αρχιτέκτονες και τους πολιτικούς μηχανικούς, για την κακοποίηση και υποβάθμιση του αστικού τοπίου φέρνουν και αυτοί μεγάλη ευθύνη και οι τυχόν πολιτικές αποφάσεις στηρίχτηκαν στις δικές τους εισηγήσεις.
Ως Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Ν. Ιωνίας, την Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου, συμφώνησα στην τροποποιημένη μελέτη που έφεραν οι Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου, διότι διασφαλίζει την ιστορική συνέχεια της πλατείας (κυκλική κυκλοφορία). Σε καμιά περίπτωση κατά την ταπεινή μου γνώμη, η απόφασή μας αυτή (ομάδα πλειοψηφίας) δεν αποτελεί κόλαφο για τους δύο στενούς συνεργάτες του Δημάρχου Η. Ξηρακιά και Π. Μαβίδη, όπως γράφτηκε σε μερίδα του τύπου, αλλά τουναντίον αποδεικνύει τη διάθεσή μας να συνεχιστούν και να ολοκληρωθούν τα έργα που σχεδιάστηκαν από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή.
Είναι θετικό να γίνονται αναθεωρήσεις, όταν αποβλέπουν και έχουν αποδέκτες το κοινωνικό σύνολο, την ταυτότητα της πόλης και όχι συντεχνιακά μικροσυμφέροντα. Είναι καιρός ως πολίτες να συναισθανθούμε την ευθύνη που έχουμε απέναντι στην πόλη μας, ώστε να την προστατεύουμε και να επιζητούμε την ανάπτυξή της με βάση τις αρχές της βιωσιμότητας και της αειφορίας.
Ας πάψουν κάποιοι να διαμαρτύρονται για το αυτονόητο που πράττει η Δημοτική Αστυνομία… και ορισμένοι λιβελογράφοι να στηρίζουν τέτοιες στάσεις και συμπεριφορές.
Θέλουμε πόλη φιλική στον πεζό, στον ποδηλάτη, στο παιδί. Θέλουμε πόλη με ελευθέρους χώρους απαλλαγμένους από την παρουσία του αυτοκινήτου, σημεία αναφοράς και πολιτισμικής ταυτότητας που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους.
Το άρθρο 24 του Συντάγματος κατοχυρώνει το δικαίωμα σε ένα περιβάλλον υγιεινό και οικολογικά ισορροπημένο, ως προϋπόθεση της ανθρώπινης ζωής και υγείας αλλά και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, εκφραζόμενης ως απαίτηση για ποιότητα ζωής, αλλά και ως αγαθό με αυτοτελή αξία για τον άνθρωπο. Ο πολίτης θεμελιώνει σ’ αυτό αξιώσεις πληροφόρησης και συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων που αφορούν το περιβάλλον.
Και η νέα Δημοτική Αρχή μας θέλει ενεργούς και ενημερωμένους πολίτες που γνωρίζουμε τα δικαιώματά μας αλλά και τις υποχρεώσεις μας.

Σημείωση: Η παρούσα ανάρτηση δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες "Ταχυδρόμος" και "Νέο Τύπο" του Βόλου, την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Στο «κελί» 33…

Εδώ και λίγες μέρες, από τις 11 του Γενάρη 2011, νιώθω πως τελικά είχα το δικό μου «βόλεμα» στον εργασιακό μου χώρο. Μετά από τέσσερις μήνες αβεβαιότητας, μιας και είχα γίνει περιπλανώμενος πραματευτής γνώσεων από σχολείο σε σχολείο, βρέθηκα σε ένα πρωτόγνωρο χώρο προκλήσεων και ανατροπών, αντιθέσεων και διαφορών.
Μετά από επτά χρόνια στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μακρινίτσας, όπου το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον ήταν το πεδίο μου έρευνας, σκέψης και δράσης, περνώ σε ένα δημοτικό σχολείο που ξεκίνησε τη λειτουργία του το Σεπτέμβρη του 2010, με τον Πασχάλη και τη Ζωή να διδάσκουν.
Ο καινούριος χρόνος επιφύλασσε δώρο αγάπης και νέας ζωής για τη Ζωή, μιας και σε λίγους μήνες θα γίνει μάνα. Δώρο και για μένα η νέα θέση στη θέση της Ζωής.
Σαν την καγκελόφραχτη πύλη διαβώ και πριν τη βαριά σιδερόφραχτη πόρτα του σωφρονιστικού καταστήματος αφήσω πίσω μου, μαρμάρινη επιγραφή αγγέλλει πως εδώ λειτουργεί παράρτημα του …γυμνασίου για τους έγκλειστους υπόδικους και κατάδικους. Φιγουράρει το όνομα του τότε Υπουργού που αποφάσισε τη σύσταση του σχολείου αυτού, επί πρωθυπουργίας….
Είναι η καλή έξωθεν μαρτυρία πως η Πολιτεία διαπαιδαγωγεί τα πνεύματα των φυλακισμένων σωμάτων. Είναι το «δώρο» του συστήματος απέναντι σε αυτούς που παρέκλιναν των αρχών και των αξιών που ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμός μας επιβάλλει, επιτάσσει, διατάσει.
Δυο μικρές αίθουσες κι ένα γραφείο είναι ο χώρος του γυμνάσιου. Από φέτος στα ίδια τετραγωνικά και το 33ο Δημοτικό Σχολείο. Εδώ χωρίς ύλη και αναλυτικό πρόγραμμα, δίχως απολογισμό και λογοδοσία σε γονείς και κηδεμόνες, δίχως βαθμούς και κριτήρια αξιολόγησης. Πορεύομαι με πυξίδα τη διάθεση να δώσω και να πάρω.
Είμαι ελεύθερος να κάνω αυτό που εγώ θέλω, εκείνο που οι ανάγκες προστάζουν. Αλήθεια τι οξύμωρο σχήμα, ελευθερία προθέσεων και δράσεων στο «κελί» 33.
Υπάρχει ευθύνη στο «βόλεμα» αυτό;
Ναι! Είναι η ευθύνη του εγώ απέναντι στον Αφγανό, στον Αλγερινό, στον Πακιστανό, στο Σομαλό, στο Σουδανό, στο Σκοπιανό, στο Βούλγαρο, στο Μαροκινό, στο Ρουμάνο, στον Τσιγγάνο που σε κοιτούν στα χείλη για να προφέρουν σωστά το άλφα και το βήτα, να μάθουν να γράφουν «αρχιφύλακα σε παρακαλώ…». Είναι ο Αλή, ο Ιμπραήμ, ο Χασάν, ο Μοχάμεντ, ο Τζαμάλ, ο Φαρίντ, ο Μάριο, ο Μιχαήλ, ο Δημήτρης, ο… στο κελί 33 να προσπαθούν να μάθουν ελληνικά για να επικοινωνούν. Γνωρίζουν την Ελλάδα μέσα από τα σίδερα της φυλακής…Κι εγώ γνωρίζω με τα σπαστά τους ελληνικά τον τόπο καταγωγής τους, τις συνήθειές τους, την καθημερινότητα που άφησαν πίσω τους τα φυλακισμένα σώματα.
Μια ζεστή χειραψία, ένα τραγούδι απ’ το Αλγέρι, ένα πλατύ χαμόγελο είναι το αντίδωρο αυτών των μαθητών στο δάσκαλό τους…

Σχόλια φίλων στο fb

Κ.Κ. "Προφανώς ο προορισμός του ανθρώπου οριοθετείται και από μια Ιθάκη που στέκεται εκεί μπροστά του, περίφανη και παντοτινή... τι και αν μεσολαβούν κάγκελα... τι και αν η ματιά εμποδίζεται από δακτυλοσκοπήσεις και πλαστά διαβατήρα... δεν είναι ...ικανά να περιορίσουν τη σκέψη, να καταστρέψουν την αίσθηση αναζήτησης, δεν μπορούν ν' αποπροσανατολίζουν τους έχοντες πίστη.
Όσο αυτή η ματια του σύγχρονου Οδυσσέα μνημονεύεται, τόσο επίκαιρη μοιάζει. Έτσι κι αυτά τα φυλακισμένα σώματα καλούνται ν' αποφύγουν τις σειρίνες και να στραφούν στη γνώση... καλή επιτυχία στο καινούριο σου ταξίδι, φίλε μου..."
Μ.Μ."Πραγματικά δώρο ζωής Γεράσιμε! Από τα πεδία της φύσης, τώρα στα πεδία της ψυχής...Τεράστια η αποστολή σου!"

Καλά Χριστούγεννα

Η κατάληψη στο 2ο ΓΕΛ Ν. Ιωνίας Βόλου

Χάσαμε το μέτρημα των ημερών που το σχολείο βρίσκεται σε κατάληψη. Κάθε χρόνο, θεατές του ίδιου έργου με πρωταγωνιστές τους έφηβους μαθητές και κομπάρσους το Υπουργείο Παιδείας και τα πολιτικά κόμματα. Ένα φαινόμενο που συναντάται μόνο στην Ελλάδα.
Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ποτέ δεν εφάρμοσε το αυτονόητο και αυτό που η ίδια έχει εξαγγείλει, δηλαδή τη μείωση των διακοπών Χριστουγέννων και Πάσχα καθώς και την παράταση του σχολικού έτους, ώστε να καλύπτονται οι χαμένες διδακτικές ώρες.
Τα κόμματα εξουσίας μπορούν να κατηγορηθούν πώς δε θέλουν να δώσουν λύσεις και πριμοδοτούν την ιδιωτική εκπαίδευση. Τι έχουν όμως να πουν και τα κόμματα της Αριστεράς που κόπτονται για τα δίκαια της εργατικής τάξης και γενικότερα των κατώτερων οικονομικών στρωμάτων; Με τη μέχρι τώρα στάση και θέση τους απέναντι στις καταλήψεις βοηθούν; Ή μήπως τελικά όλες οι πολιτικές δυνάμεις από διαφορετικές αφετηρίες συμβάλλουν στη διάλυση της δημόσιας Παιδείας;
Αρκετοί από τους γονείς, όταν ήταν μαθητές, υπήρξαν καταληψίες, μιας και το έργο-τραγωδία επαναλαμβάνεται εδώ και μια εικοσαετία με φινάλε «πάμε την Παιδεία πίσω, ζήτω η παραπαιδεία».
Πέρυσι, σχολιάζοντας σε σχετική μου επιστολή στον τοπικό τύπο το φαινόμενο των καταλήψεων, μεταξύ άλλων ανέφερα «Ως γονείς είμαστε απόντες μιας και επενδύουμε την επιτυχία των παιδιών μας στα φροντιστήρια. Ίσως να λέμε δεν πειράζει, ας υπάρχει η κατάληψη, το παιδί μας θα έχει περισσότερο χρόνο για τον ιδιώτη καθηγητή. Και πορευόμαστε με γνώμονα, πως καταξιωνόμαστε ως γονείς, σαν πετύχουμε την πρόσβαση του δικού μας παιδιού στο Πανεπιστήμιο». Φέτος διαπίστωσα πως οι περισσότεροι γονείς ως μεροκαματιάρηδες και άνεργοι δεν έχουν το χρόνο να συγκρουστούν με τις πράξεις των παιδιών τους. Η συντριπτική πλειοψηφία διαφωνεί με τις καταλήψεις. Θεωρεί πως με κλειστά σχολεία δεν έρχονται οι αλλαγές που θα οδηγήσουν στην αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου.
Ως πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων αφιέρωσα αρκετό χρόνο για διάλογο με τους μαθητές. Στην αρχή ήμασταν μαζί γιατί τα αιτήματά τους είχαν σχέση με την ασφάλεια του κτηρίου. Ασφαλώς και δεν είμαι ικανοποιημένος με την εικόνα που παρουσιάζει το όλο σχολικό συγκρότημα του πρώην Πολυκλαδικού. Όταν όμως γίνονται προσπάθειες για επίλυση προβλημάτων και οι μαθητές δείχνουν πως κατανοούν και συμφωνούν σε χρονοδιαγράμματα, τότε λέμε πως όλοι μαζί βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο.
Όταν όμως μια μερίδα μαθητών ξεχνά τα όσα ειπώθηκαν στο σχολικό συμβούλιο και βάζει λουκέτο χωρίς να ακολουθήσει τις διαδικασίες της γενικής συνέλευσης μαθητών και της ψηφοφορίας, τότε βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Είναι η αρχή του χαβαλέ. Η ώρα του εμένα δε με νοιάζει, αν τσαλακώνω τα όνειρα των συμμαθητών μου που δεν έχουν την πολυτέλεια του φροντιστηρίου. Φωνάζω για καλύτερες κτηριακές υποδομές και ταυτόχρονα σπάω τζάμια, ξηλώνω παγκάκια, σπάω κάδους, καταστρέφω θρανία….
Ήρθε η ώρα του μηδενισμού και της απαξίωσης των αγώνων. Αυτήν την ώρα δεν μπορούμε να είμαστε δίπλα στους καταληψίες.
Σήμερα Τετάρτη 8 του Δεκέμβρη το σχολείο άνοιξε, αύριο ίσως πάλι κλείσει, γιατί έτσι το θέλει μια μειοψηφία, γιατί έτσι ψιθυρίζεται στα πηγαδάκια των μαθητών.
Δεν επιδιώκουμε τη σύγκρουση και ούτε ποτέ θα βρεθούμε απέναντι στα παιδιά μας. Αποχωρούμε από το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων με μια γλυκόπικρη γεύση. Ευχόμαστε να πρυτανεύσει η σύνεση και σύντομα το σχολείο να μπει στο δρόμο της εύρυθμης λειτουργίας του. Ευελπιστούμε, πως σε κάλεσμά μας, οι γονείς θα ανταποκριθούν ώστε να προχωρήσουμε στην ανάδειξη νέου διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.
Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο του Βόλου.