Τα σχολεία σε κατάληψη…πού πάμε, τι οραματιζόμαστε;

Ήρθε και πάλι η ώρα των καταλήψεων των σχολείων, ο χρόνος να βγούνε οι μαθητές στο δρόμο.
Ως κοινωνία, ως πολίτες, ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί πώς αντιδρούμε; Πώς αντιδρά το Υπουργείο Παιδείας και πώς οι πολιτικοί μας; Μήπως όλοι περιμένουμε και πάλι να ξεθυμάνει η ορμητικότητα των εφήβων και ως απαθείς θεατές του ίδιου έργου εδώ και πολλά χρόνια αφήνουμε τα πράγματα να μείνουν ως έχουν; Ή μήπως υψώνουμε κορώνες αγωνιστικότητας χωρίς ουσία έργων και πράξεων;
Πίσω από τα αιτήματα των μαθητών/τριών, που τις περισσότερες φορές είναι προφάσεις, για το κλείσιμο του σχολείου, αναδεικνύονται τα σοβαρά και πολυσύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χώρος της παιδείας. Το σχολείο δεν είναι ελκυστικό και η παραπαιδεία εξουθενώνει σωματικά και ψυχικά τους μαθητές.
Από την εποχή που το σχολείο συγκροτήθηκε σε διακριτό θεσμό με σημαντικό ρόλο στην κοινωνία τέθηκαν σημαντικά ερωτήματα για το σκοπό και τη λειτουργία του. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δεν είναι εύκολες και μονοσήμαντες αλλά εξαρτώνται από κοινωνικές και επιστημολογικές μεταβολές.
Ποιο πρέπει να είναι το περιεχόμενο και ποιος ο χώρος προέλευσης της σχολικής γνώσης;
Πώς πρέπει να οργανώνεται η σχολική γνώση στο αναλυτικό και ωρολόγιο πρόγραμμα;
Πώς και μέσα από ποιες διδακτικές διαδικασίες μπορεί η σχολική γνώση να καθίσταται αξιοποιήσιμο κτήμα όλων των μαθητών; Είναι διαχρονικά ερωτήματα που πρέπει να μας απασχολούν.
Οι μαθητές καθημερινά έχουν την υποχρέωση να διαχειριστούν ένα μεγάλο αριθμό μαθημάτων και μία διδακτέα ύλη που τις περισσότερες φορές απέχει από τις εμπειρίες τους και τις καταστάσεις της καθημερινής ζωής. Μέχρι τώρα η κυρίαρχη σχολική κουλτούρα θεωρεί πως το σχολείο πρέπει να παρέχει γνώση, όσο το δυνατόν επιστημονική. Τα βιώματα και οι εμπειρίες των μαθητών δε θεωρούνται άξια προσοχής και επομένως εξοστρακίζονται από τη διδακτική διαδικασία. Η οργάνωση της διδακτέας ύλης γίνεται σε διακριτά διδακτικά αντικείμενα-μαθήματα. Οι πολυκερματισμένες σχολικές γνώσεις μοιάζουν με κομμάτια ενός πάζλ, όπου καλούνται οι μαθητές να συναρμολογήσουν στα τυφλά χωρίς να έχουν την εικόνα που καλούνται να συνθέσουν.
Το δημόσιο σχολείο συνεχώς απαξιώνεται και ο κατήφορος αυτός γυρισμό δεν έχει, αν δεν έρθουν τα πάνω κάτω. Το ζητούμενο στην εκπαίδευση δεν πρέπει να είναι ο τρόπος εισαγωγής στα ΑΕΙ αλλά επιτέλους τι μοντέλο εκπαίδευσης θέλουμε.
Η Εκπαίδευση πρέπει να ανατροφοδοτείται και να είναι ευέλικτη, ώστε να ανταποκρίνεται στις στρατηγικές της Αειφόρου Ανάπτυξης. Δεν μπορούμε να διεκδικούμε το αύριο με «συνταγές» του χθες. Το σχολείο δεν μπορεί να πορεύεται με γνωστικά μοντέλα που η Διδακτική και Παιδαγωγική Επιστήμη έχουν απορρίψει. Οραματιζόμαστε και θέλουμε μία εκπαίδευση που έχει ως κέντρο της το μαθητή/τρια και χαρακτηρίζεται από αξίες και στάσεις που οδηγούν σε ένα βιώσιμο παρόν κι αειφόρο μέλλον. Ένα σχολείο που αναδεικνύει τις ικανότητες των μαθητών και σέβεται τις ιδιαιτερότητές τους. Ένα σχολείο όπου θα υπάρχει εμπλοκή των μαθητών/τριών στις διαδικασίες παραγωγής της γνώσης και θα δημιουργούνται πλαίσια που στηρίζουν τη διαμαθητική αλληλεπικοινωνία και τη συλλογική δράση.
Ένας μικρός, κύριος κορμός μαθημάτων και μαθήματα επιλογής πρέπει να χαρακτηρίζουν το νέο σχολείο. Το σχολείο πρέπει να είναι μαθητοκεντρικό και όχι χώρος απασχόλησης πτυχιούχων ΑΕΙ.
Όσον αφορά τις κτηριακές υποδομές πολλά τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Η συντήρησή τους αποσπασματική και παρεμβάσεις χωρίς σχεδιασμό, που να ανταποκρίνονται στις παιδευτικές ανάγκες του σήμερα. Η κοινωνία έχει σχηματίσει την στερεότυπη εικόνα πως τα διδακτήρια είναι βρώμικα, με τοίχους γεμάτα συνθήματα, τάξεις χωρίς αισθητική, σχολεία φυλακές. Φυσικά δεν είναι αυτή η εικόνα όλων των διδακτηρίων. Υπάρχουν σχολεία όπως το 1ο Γυμνάσιο Βόλου, το 2ο Γυμνάσιο Ν. Ιωνίας (σχολεία που έχω επισκεφτεί) που σαν διαβείς το κατώφλι τους βλέπεις ένα περιβάλλον άξιο προσοχής και σχολιασμού. Σχολικά περιβάλλοντα που αγαπούν και σέβονται οι μαθητές.
Τον τελευταίο καιρό λόγω της ενασχόλησής μου, ως προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Γενικού Λυκείου Ν. Ιωνίας, βρέθηκα πιο κοντά στα προβλήματα που βιώνουν καθηγητές και μαθητές. Το 2ο ΓΕΛ Ν. Ιωνίας μαζί με το 2ο ΕΠΑΛ, το Σχολείο Ειδικής Αγωγής και το ΣΕΚ στεγάζονται στο πρώην Πολυκλαδικό. Ένα συγκρότημα που στο παρελθόν είχε 1200 μαθητές. Ένα τεράστιο συγκρότημα με χίλια δυο προβλήματα. Προσπάθειες γίνονται, ίσως όμως αποσπασματικές και με το βλέμμα στο παρελθόν και όχι στις ανάγκες του σήμερα και του αύριο.
Οι μαθητές συνεχίσουν μία κατάληψη που ξεκίνησαν εδώ και μια βδομάδα. Και εμείς περιμένουμε να ξεθυμάνει το «κακό»…
Ως γονείς είμαστε απόντες μιας και επενδύουμε την επιτυχία των παιδιών μας στα φροντιστήρια. Ίσως να λέμε δεν πειράζει, ας υπάρχει η κατάληψη, το παιδί μας θα έχει περισσότερο χρόνο για τον ιδιώτη καθηγητή. Και πορευόμαστε με γνώμονα, πως καταξιωνόμαστε ως γονείς, σαν πετύχουμε την πρόσβαση του δικού μας παιδιού στο Πανεπιστήμιο.
Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε πως ήρθε η ώρα των γενναίων αποφάσεων και των ρήξεων στο χώρο της Παιδείας. Ως γονείς και κηδεμόνες έχουμε χρέος να στηρίζουμε το παιδαγωγικό έργο των καθηγητών και να αναδεικνύουμε μέσα από το Σύλλογο εκείνα τα προβλήματα που οφείλει η πολιτεία (Δήμος, Νομαρχία, Υπουργείο Παιδείας) να επιλύσει.
Οι αποφάσεις πρέπει να είναι συλλογικές που οδηγούν στη λύση προβλημάτων και βάζουν τις βάσεις για ένα αειφορικό σχολείο ελκυστικό σε μαθητές και καθηγητές, ανοιχτό στην κοινωνία.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο του Βόλου (Θεσσαλία, Νέο Τύπο & Ταχυδρόμο)

Τι κρατάμε... τι πετάμε

Σήμερα η ιδεολογία της κατανάλωσης θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε πως έχουμε μπει σε μια καινούρια εποχή, και ότι μια αποφασιστική ανθρώπινη επανάσταση χωρίζει την οδυνηρή και ηρωική εποχή της παραγωγής από την ευφορική εποχή της κατανάλωσης. Το «αγοράστε τώρα και πληρώστε αργότερα», ήρθε να αντικαταστήσει τα πουριτανικά θέματα της εργασίας, της αποταμίευσης, της κληρονομιάς. Αλλά αυτό φαινομενικά αποτελεί μια ανθρώπινη επανάσταση. Στην πραγματικότητα το άτομο υπηρετεί το βιομηχανικό σύστημα καταναλώνοντας τα προϊόντα του. Το σύστημα έχει ανάγκη τους ανθρώπους ως εργαζόμενους (μισθωτή εργασία), ως οικονόμους (φόροι, δάνεια), αλλά ολοένα και περισσότερο ως καταναλωτές.
Τα στιλ κατανάλωσης συχνά παίζουν μεγαλύτερο ρόλο για να προσδιοριστούν οι ταυτότητες και η συνείδηση των ανθρώπων παρά η θέση τους στο παραγωγικό σύστημα. Η εικόνα μας εξαρτάται το τι φοράμε, το τι καταναλώνουμε.
Στον πολιτισμό της καθημερινής ζωής τα εμπορικά κέντρα και οι εμπορικοί οδοί μετατρέπονται σε πεδία μιας τερπνής απόδρασης από τη συνηθισμένη συνείδηση της πραγματικότητας στο πλαίσιο μιας συλλογικότητας. Shopping therapy. Οι εικόνες προσωπικοτήτων, ως πρότυπα που έχουν συνδεθεί με προϊόντα, χρησιμεύουν για να μας πείσουν, πως αγοράζοντας αυτά τα αγαθά, ταυτόχρονα συμμετέχουμε σε μια κοινή εμπειρία ενός πιο δυναμικού και αισθησιακού κόσμου.
Στο σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός προγράμματος Π.Ε. με θέμα τα απορρίμματα το ερώτημα «Τι κρατάμε…τι πετάμε» μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για μια «ιστορική» αναδρομή και συγκριτική προσέγγιση του χθες με το σήμερα σε θέματα κατανάλωσης και διαχείρισης απορριμμάτων.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να κόβει στα δυο τη χαρτοπετσέτα και τη μάνα μου να κάνει παξιμάδια το μπαγιάτικο ψωμί. Το φαγητό σαν περίσσευε έμπαινε στην άκρη για την επαύριον ως συμπλήρωμα ή για να «παντρευτεί» ώστε να προκύψει ένα νέο πιάτο, για παράδειγμα τα ρεβίθια με το ρύζι . Και τ’ αποφάγια κατέληγαν στις γάτες της γειτονιάς. Στα σκουπίδια ψωμί ή φαγητό ήταν κάτι το αδιανόητο. Ήταν αμάρτημα. Ο σκουπιδοτενεκές μας ποτέ δεν ξεχείλιζε, παρότι η σκουπιδιάρα του δήμου περνούσε δυο με τρεις φορές τη βδομάδα. Παρόλα αυτά στις αφηγήσεις της μάνας μου για τα δικά της παιδικά χρόνια ξετυλίγονταν εικόνες που σε μένα φάνταζαν πρωτόγονες. Για παράδειγμα η χρήση του χαρτιού στην καθημερινότητά τους ήταν σπάνια, η χαρτοπετσέτα και το χαρτί υγείας δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί και η εφημερίδα αποτελούσε είδος «πολυτελείας». Κι εάν αναρωτιέστε τι έκαναν, απλώς συνέχιζαν μια πρακτική αιώνων, αυτά που και ο Αριστοφάνης συμβούλευε στους συνδημότες του, δηλαδή να χρησιμοποιούν πλατιές και λείες πέτρες και να προτιμούν τα φύλλα μουριάς από τα φύλλα της συκιάς μετά από την ανάγκη τους.
Θυμάμαι και τον εαυτό μου μικρό παιδί να ψωνίζει από το μπακάλικο της γειτονιάς περιμένοντας υπομονετικά στη σειρά μου, που συνήθως μου την έπαιρναν οι μεγαλύτεροι. Ο κυρ Θόδωρος με τη σέσουλα γέμιζε τις χάρτινες σακούλες με όσπρια, ρύζι, ζάχαρη. Τα συσκευασμένα προϊόντα στα ράφια του παντοπωλείου δεν είχαν τον αριθμό και την ποικιλία του σήμερα.
Θυμάμαι ακόμα και την κυρά Βούλα τη γειτόνισσά μας που είχε μαζί με τον άντρα της και τον πεθερό της γαλατάδικο στη Δημητριάδος. Κάθε πρωί βρίσκαμε στην εξώπορτα μας το γάλα ΕΒΟΛ σε γυάλινο μπουκάλι. Η κυρά Βούλα από τα χαράματα γύριζε να μοιράσει το γάλα και ταυτόχρονα μάζευε τα άδεια μπουκάλια που επιστρέφονταν στο εργοστάσιο της ΕΒΟΛ.
Θυμάμαι επίσης τη μάνα μου να μακραίνει το στρίφωμα στα παντελόνια μου κάθε φορά που ψήλωνα, μα και να μεταποιεί τα δικά της ρούχα σαν άλλαζε η μόδα. Ήταν βλέπετε μοδίστρα και η επιλογή της ήταν ενδύματα κοπής και ραφής που αντέχουν στο χρόνο. Φυσικά εκείνα που δεν μπορούσαν να μεταποιηθούν γίνονταν κουρέλια και δίνονταν στην υφάντρα για να μας φτιάξει κουρελούδες.
Επανάσταση στις καταναλωτικές μας συνήθειες υπήρξε η πλαστική σακούλα και η τυποποίηση των προϊόντων σε συσκευασία μιας χρήσης. Το δίχτυ για τα ψώνια χάνεται μαζί του ίσως και στάσεις και συμπεριφορές που υπαγορεύονταν από το μέτρο της οικονομίας.
Η αναφορά στο παρελθόν δεν έχει σκοπό την υιοθέτηση τέτοιων πρακτικών αλλά τη μελέτη τους, ώστε να πάψουν τα παιδιά να θεωρούν πως όλα είναι αυτονόητα και δεδομένα. Το ζητούμενο φυσικά είναι η καταναλωτική συμπεριφορά, αν και είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που καθοδηγεί τις ανθρώπινες δραστηριότητες, να λαμβάνει υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος χωρίς τη σπατάλη των παραγωγικών συντελεστών της γης. Θέλουμε λοιπόν ενημερωμένους πολίτες που να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά τους ως καταναλωτές.

Προτάσεις για δραστηριότητες με τις περιβαλλοντικές ομάδες
1. Δραστηριότητα
Τι κρατάμε…τι πετάμε …στο ποτάμι του χρόνου
Οι μαθητές καλούνται να κάνουν μία μικρή έρευνα και να συμπληρώσουν το ποτάμι του χρόνου.
Α. Στα χρόνια που ο παππούς και η γιαγιά μου ήταν παιδιά.
Οι άνθρωποι τι κρατούσαν;
Και τι πετούσαν;

Β. Στα χρόνια που οι γονείς μου ήταν παιδιά.

Τι κρατούσαν;

Τι πετούσαν;

Γ. Σήμερα

Τι κρατάμε;
Τι πετάμε;

2. Δραστηριότητα
Συνέντευξη με…
Οι μαθητές παίρνουν συνεντεύξεις από συγγενικά ή φιλικά τους πρόσωπα όπου ζητούν να μάθουν για τις καταναλωτικές τους συνήθειες και το είδος των απορριμμάτων που εναποθέτουν στους σχετικούς κάδους.
3. Δραστηριότητα
Επίσκεψη σε Λαογραφικό Μουσείο
Οι μαθητές μέσα από την επίσκεψη γνωρίζουν τη ζωή των ανθρώπων στην προβιομηχανική εποχή. Επικεντρώνουμε την προσοχή μας α) στο υλικό κατασκευής των αντικειμένων καθημερινής χρήσης και κατά πόσο τα υλικά αυτά είναι φιλικά προς το περιβάλλον. β) στη διαχείριση των απορριμμάτων με αναφορά στην επανάχρηση υλικών και αντικειμένων β) σε συνήθειες που αναδεικνύουν το μέτρο και το σεβασμό προς το περιβάλλον.
Σημείωση:
Το ΚΠΕ Μακρινίτσα υλοποιεί σχετικό πρόγραμμα με τον τίτλο «Μην απορρίπτεις τα απορρίμματα»

Μουσικο-Εικαστική Εστίαση στη Φύση

Έργα ζωγραφικής εμπνευσμένα από τη φύση, έτσι όπως την αποτυπώνουν τα μάτια ενός παιδιού, παρουσιάζει η έκθεση της Αγγελικής Κούρκουλου με τίτλο «η ανέφελη αφήγηση μιας παπαρούνας» που παρουσιάζεται έως το τέλος Ιουλίου στο Κ।Π।Ε. Μακρινίτσας -Art Café.
Η Αγγελική Κούρκουλου γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Σπούδασε στη Νέα Υόρκη ζωγραφική στο Art Students League με τους Peter Cox, J. Passadino και στο Parsons School of Design με τους Sue Willis, Simon Dinnerstein , γλυπτική και κεραμική στο Pottery House με τον Yiannes.
Στην Αθήνα, πήρε μαθήματα ζωγραφικής από τους ζωγράφους Τζένη Παπαδάκη και Θόδωρο Πάντο.
Έχει εκθέσει σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, την Αμερική, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Δανία, την Αυστραλία και τις Δυτικές Ινδίες.
Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Έχει εικονογραφήσει παιδικά και λογοτεχνικά βιβλία.
Έχει κάνει σκηνικά για θέατρο.
Έχει ζωγραφίσει πορτρέτα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Διδάσκει ζωγραφική από το 1988 μέχρι σήμερα στη Νέα Υόρκη και στην Αθήνα.
Από το 2007 συνεργάζεται με το συνθέτη Παναγιώτη Μπερλή δημιουργώντας μαζί τη μουσικο-εικαστική ομάδα PanAngel8Arts.
Ως PanAngel8Arts παρουσιάζουν το πρωτοποριακό “LivePaint2LiveMusic” που είναι ζωγραφικό δρώμενο σε ζωντανή μουσική από σόλο πιάνο ή μουσικό σχήμα.
Εργάζεται εθελοντικά με παιδιά σε ιδρύματα και νοσοκομεία, εφαρμόζοντας την τέχνη θεραπευτικά.
Ο Παναγιώτης Μπερλής γεννήθηκε στο Περιστέρι.
Σπούδασε Ανώτερα θεωρητικά και Σύνθεση με το συνθέτη Σταμάτη Αθανάσουλα (Δημοτικό Ωδείο Πειραιά, Κεντρικό Ωδείο «Κώστα Κλάββα») Κλασσικό πιάνο με τη σολίστ Ρίτα Βούρτση (Εθνικό Ωδείο), Τζαζ πιάνο με το Γιώργο Κοντραφούρη (Δημοτικό Ωδείο Πειραιά), Τζαζ θεωρία, αρμονία, σύνθεση και εργαστήρια με τους Μάρκο Τομαρά , Βασίλη Ρακόπουλο και Γιάννη Άννινο (Δημοτικό Ωδείο Πειραιά).
Από το 1983 είναι ιδρυτής και βασικό μέλος διαφόρων τζαζ, ροκ και εναλλακτικών μουσικών σχημάτων με σημαντικότερα τα εξής:
Onoufrios(1983-85), Jungle Fever(1992-93), Just Around(1993-95), Narkissos(2000-03), Drifting Clouds(2001-03).
Από το 1995 έως το 2000 υπήρξε μέλος του συγκροτήματος Διάφανα Κρίνα όπου έγραψε μουσική για τα άλμπουμ «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας», «Κάτι σαράβαλες καρδιές».
Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και την Κύπρο.
Έχει συνθέσει μουσική για θεατρικά έργα όπως, ενδεικτικά, το «Σκράτς» (1992) με τον Αλέξανδρο Λιακόπουλο και την Αθηνά Παππά, το «Μια ξεχωριστή μέρα» (1997) με την Άννα Βαγενά και το Γιώργο Νινιό και άλλα.
Έχει γράψει μουσική σε ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση καθώς και μουσική για διαφημίσεις του ραδιόφωνου και της τηλεόρασης.
Έχει ενορχηστρώσει έργα δικά του και επί παραγγελία.
Μεγάλο κομμάτι της δραστηριότητας του έχει επικεντρωθεί στη ψηφιακή τεχνολογία ως μέσο ενορχήστρωσης και παραγωγής μουσικών έργων.
Από το 2007 συνεργάζεται με τη ζωγράφο Αγγελική Κούρκουλου δημιουργώντας μαζί τη μουσικο-εικαστική ομάδα PanAngel8Arts, γράφοντας μουσική εμπνευσμένη από έργα της που παρουσιάζεται ζωντανά σε ειδικές βραδιές στις εκθέσεις της.
Επίσης παρουσιάζουν μαζί το πρωτοποριακό “LivePaint2LiveMusic” (ζωντανή ζωγραφική σε ζωντανή μουσική) που είναι βασισμένο στη δημιουργία ζωγραφικού έργου ζωντανά μπροστά στο κοινό εμπνευσμένο από τη μουσική που εκτελείται ταυτόχρονα ζωντανά από τον Παναγιώτη Μπερλή σόλο πιάνο ή μαζί με μεγαλύτερο μουσικό σχήμα κλασσικό ή μοντέρνο.
Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί από την ΕΜΣΕ το πρώτο προσωπικό του CD με τίτλο «Χορός των Αγγέλων» που είναι μουσική σε ύφος μπαρόκ για σύνολο εγχόρδων εμπνευσμένο από την εικαστική ενότητα «Fuga για έναν άγγελο» της ζωγράφου Αγγελικής Κούρκουλου.
Τον Ιούνιο του 2009 ολοκληρώνει το έργο «ζωγραφιές με παπαρούνες» εμπνευσμένο από την εικαστική ενότητα της Αγγελικής Κούρκουλου «η ανέφελη αφήγηση μιας παπαρούνας» το οποίο συνοδεύει την έκθεσή της την ίδια περίοδο στην γκαλερί ARTVILLE στο Κολωνάκι. ।

Ο Βόλος κέρδισε τους δυο καλλιτέχνες, μιας και αποφάσισαν ο Παναγιώτης και η Αγγελική να εγκατασταθούν μόνιμα στην πόλη μας. Εύχομαι καλή διαμονή και κάθε επιτυχία στο έργο τους. Έχουμε να κερδίσουμε πολλά στο χώρο του πολιτισμού από την παρουσία τους.

Πολιτιστικές Διαδρομές στη Μακρινίτσα

Αγγελική Κούρκουλου

Αννίτα Ξάνθου

Γιώργος Καφενταράκης

Το 16ο Πανελλήνιο Συνέδριο Εκπαιδευτικών των Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, που διεξήχθη στο Βόλο, στη Μακρινίτσα και στην Πορταριά, από 25 έως και 28 Ιουνίου 2009, αποτέλεσε την αφορμή, ώστε η Κοινότητα Μακρινίτσας και το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μακρινίτσας να οργανώσουν τις Πολιτιστικές Διαδρομές στη Μακρινίτσα προς τιμή των συνέδρων.
Στο Αρχοντικό Βατσαρέα Μαυράκη όπου λειτουργεί το ΚΠΕ, ο ζωγράφος Γιώργος Καφενταράκης στην αίθουσα Λέτσιου παρουσίασε το έργο του «Θύρες Πηλιορείτικων Εκκλησιών-Μαρτυρίες μιας Διαχρονικής Σχέσης». «Ανέσυρα αγαπημένους, εγκαταλειμμένους χώρους, απομεινάρια μιας συνεχούς, μακροχρόνιας φθοράς, κι αυτοί ανυψώθηκαν σε ξεθωριασμένους κοκκινωπούς αιθέρες. Κοίταξα μέσα από αποσυνθεμένες στιγμές των χρόνων της λήθης, να συγκροτούνται σε μαυρόασπρες εικόνες», σημειώνει ο καλλιτέχνης.
Η ζωγράφος Αγγελική Κούρκουλου στο παράσπιτο του αρχοντικού (Art café) παρουσίασε τη δική της δουλειά που είναι εμπνευσμένη από τη Μαγνησία, με τίτλο « Η ανέφελη αφήγηση μιας παπαρούνας». Η Αγγελική θα μας πει για το έργο της «Ζωγραφίζω σημαίνει γράφω τη ζωή με φως και σκιά. Το φως είναι τόσο σημαντικό όσο και η σκιά, γιατί το ένα αναδεικνύει το άλλο».
Στο Δημοτικό Σχολείο Μακρινίτσας, στην αίθουσα Ματσούκα οι μαυρόασπρες φωτογραφίες του Δημήτρη Λέτσιου πρόβαλαν οικείες εικόνες που συγκροτούν τη συλλογική μνήμη και καλούν τον κάθε επισκέπτη σε ένα ταξίδι αναζήτησης. Επίσης σε αίθουσα του δευτέρου ορόφου ζωγραφιές νηπίων με θέμα το δέντρο έδωσαν το δικό τους μήνυμα για τη σχέση που πρέπει να αναπτύσσει ο άνθρωπος με το φυσικό περιβάλλον.
Στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας Πηλίου – Αρχοντικό Τοπάλη, στο ισόγειο, το Δημοτικό Τοπικό Μουσείο Μηλεών παρουσιάστηκε έκθεση σχετική με την προστασία του περιβάλλοντος. Εδώ και αρκετά χρόνια οι δράσεις του Μουσείου Μηλεών στοχεύουν όχι μόνο να φέρουν τα παιδιά κοντά σε μια ζωντανή παράδοση του τόπου μας, αλλά και να προβληματιστούν, να ευαισθητοποιηθούν και να ενεργούν προς την κατεύθυνση της αειφόρου ανάπτυξης.
Στο Αρχοντικό Καραμαρλή η εικαστικός Αννίτα Ξάνθου παρουσίασε το δικό της έργο με στόχο απέναντι στον πανικό και τις δυσοίωνες προβλέψεις που επικρατούν να αντιπαρατεθεί η αγάπη. «Με την αγάπη μπορούμε να πορευτούμε, να αγαπήσουμε την πόλη, τον τόπο, την γειτονιά μας, το περιβάλλον. Πρέπει να έχουμε αγάπη για όλα και να δίνουμε σε όλους αγάπη για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις αντίξοες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε», μας λέει η Αννίτα Ξάνθου.
Το Σάββατο το βράδυ, μετά τις δέκα, η ποίηση, η μουσική και η γευσιγνωσία είχαν σειρά.
Στην αυλή του Αρχοντικού Βατσαρέα- Μαυράκη (ΚΠΕ) ο ποιητής εκ Πηλίου κατέθεσε τους στοχασμούς και τους προβληματισμούς του μέσα από τα ποιήματά του με το γενικό τίτλο « τα σωσίβια». Ενώ ο μουσικοσυνθέτης Παναγιώτης Μπερλής εμπνευσμένος από το ζωγραφικό έργο της Αγγελικής Κούρκουλου έπαιξε για πρώτη φορά, σε ζωντανή εκτέλεση, μέρος του έργου του.
Στο Αρχοντικό Καραμαρλή μια ξεχωριστή βραδιά περίμενε τους συνέδρους. Το εκλεκτό κρασί τους κάλεσε, να υψώσουνε τα ποτήρια τους, κάνοντας μια ευχή. Ευχή για τη γη, για το συνάνθρωπο, για ότι ο καθείς επιθυμούσε.

Τα Παλιά του Βόλου

Κομμάτι στη συλλογική μνήμη

Πεδίο στη βιωματική εκπαίδευση

Τα Παλιά του Βόλου, συνοικία της πόλης μας, συνδέεται με την ιστορική πορεία και την εξέλιξη του Βόλου, όπως μαρτυρεί και το όνομα. Σήμερα η περιοχή μπορεί να αποτελεί πεδίο συστηματικής επιστημονικής έρευνας που να αποσκοπεί στην κατανόηση του τρόπου λειτουργίας κοινωνιών και ατόμων, του τρόπου λειτουργίας του ίδιου μας του εαυτού.
Η κάθε περιοχή και ιδιαίτερα αυτή που εξετάζουμε έχει κύκλους ζωής, πολιτιστικές βιογραφίες. Τα Παλιά των παραδοσιακών επαγγελμάτων, η συνοικία όπου τα βιομηχανικά της κτίρια αλλάζουν χρήση, το κομμάτι της πόλης που τα βράδια γίνεται επίκεντρο της νυχτερινής διασκέδασης, δίνει στον κάθε επισκέπτη πολλά ερεθίσματα και μηνύματα, τα οποία πρέπει να αναγνωστούν, να αποκωδικοποιηθούν και να ερμηνευτούν.
Τα σπίτια, τα μαγαζιά, τα εργαστήρια, τα καφενεία, τα παλιά εργοστάσια δεν είναι αδρανή, έχουν υλικότητα, φυσική υπόσταση που εκτείνεται στο χωροχρόνο, δύναμη επιβίωσης, αποτελούν μέρος του παρελθόντος που μεταφέρεται στο παρόν. Μαζί τους αναπτύσσουμε μια ιδιαίτερη σχέση που έχει πολλές παραλλαγές και διαβαθμίσεις. Τα Παλιά του Βόλου γίνονται ένα από τα πολλά κομμάτια-τεκμήρια του πάζλ, που διαμορφώνει τη συλλογική μνήμη και την ταυτότητά μας.
Σαν το κουβάρι της μνήμης ξετυλίξω, θα σταθώ στις θύμησες των παιδικών μου χρόνων. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά της συνοικίας των Αγίων Θεοδώρων. Το σπίτι που έμενα ήταν Αριστοτέλους με Καποδιστρίου γωνία. Η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων φαινόταν τόσο κοντά σε ευθεία γραμμή, αλλά τελικά βρισκόταν στο κομμάτι εκείνο της πόλης, όπου ο Σιδηροδρομικός Σταθμός έμπαινε ως «φυσικός» φραγμός και άλλαζε την αίσθηση του κοντά, μακριά. Έτσι ελάχιστες φορές εκκλησιάστηκα στο ναό της ενορίας μου. Ήταν τελικά ο τοίχος του Σταθμού η αιτία αυτού του χωρισμού ή τα κοινωνικά στερεότυπα που καθόριζαν τις επιλογές της οικογένειάς μου; Μήπως τα Παλιά ήταν ένας «άλλος» μικρόκοσμος που δε συμβάδιζε με την αστική κουλτούρα;
Σήμερα ποια η θέση των Παλαιών στο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι; Πολλαπλές οι απαντήσεις οι οποίες ορίζονται από το αντιληπτικό πλαίσιο και τα βιώματα του καθενός από εμάς καθώς και από τις πληροφορίες που παρέχουν άλλες πηγές, όπως φωτογραφίες, συνεντεύξεις, βιβλιογραφία.
Ο καθένας μπορεί να αναζητά και κάτι διαφορετικό. Για κάποιον ίσως μια πρόσκαιρη φυγή από την σύγχρονη πόλη του μπετόν και των μεγάλων όγκων. Για κάποιον άλλον μια νοσταλγική πορεία με το χθες. Για τον εκπαιδευτικό, η συνοικία αυτή κάλλιστα μπορεί να γίνει πεδίο μελέτης και αναφοράς, όπου η μάθηση στηρίζεται στην ενεργό συμμετοχή, στην ενεργοποίηση όλων των αισθήσεων και τη βιωματική εμπειρία των μαθητών.
Πώς αλήθεια μπορεί να γίνει αυτό; Ο κάθε εκπαιδευτικός μπορεί να βρει χίλιους δυο τρόπους, ώστε η προσέγγιση να είναι ελκυστική και κυρίως βιωματική.
Το πρώτο βήμα είναι να τεθούν γνωστικοί, αξιακοί και συναισθηματικοί στόχοι. Η επίσκεψη θα πρέπει να δώσει στους μαθητές την ευκαιρία να ανακαλύψουν νέα πράματα, να αποκτήσουν εμπειρίες, να ξεφύγουν από τη ρουτίνα της σχολικής πραγματικότητας, να έρθουν σε επαφή με το παρελθόν και το παρόν των Παλαιών.
Τρία είναι τα βασικά στάδια που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν μια παιδαγωγική επίσκεψη: α)προετοιμασία στην τάξη, β)εργασία-μελέτη κατά την επίσκεψη, γ)αξιολόγηση-ανατροφοδότηση μετά την επίσκεψη.
Ένα κείμενο, μια φωτογραφία μπορούν να αποτελέσουν το πρώτο ερέθισμα. Όπως π. χ το κείμενο που ακολουθεί και βρίσκεται στο βιβλίο «Πλινθοκεραμοποιείο Τσαλαπάτα, 4+1 ιστορίες, έκδοση του Κ.Π.Ε. Μακρινίτσας.
-Στέφανε, Σοφία θα ‘ρθετε μαζί μου, να με βοηθήσετε;
-Πού θα πας μαμά;
-Στη Λαϊκή για ψώνια.
-Μα σήμερα είναι Σάββατο, η Λαϊκή στη γειτονιά μας γίνεται Τετάρτη, είπε η Σοφία.
-Παιδιά μου γίνεται και σε άλλα μέρη της πόλης μας. Θα πάμε στα Παλιά του Βόλου, δίπλα από το σταθμό των τρένων.
- Ωραία, δεν έχουμε ξαναπάει, απάντησε ο Στέφανος.
Μετά από λίγη ώρα η κυρία Ασπασία μαζί με τα δυο της παιδιά βρισκόταν να ψωνίζει στους πάγκους της Λαϊκής, φρούτα και λαχανικά. Μα τα μάτια του Στέφανου και της Σοφίας, ταξιδεύουν στους γύρω χώρους. Εδώ, το μέρος είναι πολύ διαφορετικό. Δεν υπάρχουν πολυκατοικίες. Από τη μια ο τοίχος του σιδηροδρομικού σταθμού και από την άλλη χαμηλά κτήρια, τα περισσότερα ταβέρνες.
-Να και μια εκκλησία, πως τη λένε μαμά; Ρωτάνε τα παιδιά.
- Άγιοι Θεόδωροι.
-Κι αυτό το μεγάλο κτήριο που δεν έχει ακόμα σκεπή; Ρωτά η Σοφία.
-Παλιά ήταν καπναποθήκη. Του Παπάντου την έλεγαν, σε λίγο καιρό εδώ θα είναι το Μουσείο της Πόλης μας.
-Να και τα Βίλατζ που πηγαίνουμε και βλέπουμε κινηματογραφικές ταινίες.
- Ναι, Στέφανε, μόνο που παλιά ήταν εργοστάσιο που έκανε το σιτάρι αλεύρι. Ήταν οι κυλινδρόμυλοι του Λούλη. Παιδιά, λέω να αφήσουμε τα ψώνια στο αμάξι και να κάνουμε μια βόλτα στους γύρω δρόμους. Τι λέτε; Ή μήπως είστε κουρασμένοι;
Άλλο που δεν ήθελαν ο Στέφανος και η Σοφία. Οι βόλτες με τα πόδια είναι το καλύτερό τους. Είναι όμως και μια καλή ευκαιρία για την κυρία Ασπασία, να μιλήσει στα παιδιά της για την ιστορία της περιοχής.
Παιδιά μου, να τα τείχη του Κάστρου του Βόλου. Είναι από τα χρόνια τα βυζαντινά. Σ’ αυτόν εδώ, το μικρό λόφο, έχουν βρει οι αρχαιολόγοι ευρήματα ακόμα και από τα νεολιθικά χρόνια, τότε δηλαδή που οι άνθρωποι έφτιαχναν τα εργαλεία τους από πέτρα και είχαν αντικείμενα πήλινα…
-Καλημέρα σας, ωραία σας τα λέει η μαμά σας, ακούστηκε μέσα από μια αυλή η φωνή ενός γέροντα. Και η φωνή συνέχισε «Ο κόσμος εδώ ήταν απλός, μπορεί να μην είχε πολλά λεφτά, αλλά τους έβλεπες όλους, ήταν με το χαμόγελο. Εδώ στα Παλιά υπήρχαν ταβέρνες. Πότε -πότε είχε και κλαρίνα. Ο κόσμος ερχόταν καθημερινές και γλεντούσε. Εδώ στα Παλιά είχαμε 13 κουρεία. Είχε και τα χάνια, δηλαδή ταβέρνες κάτω και πάνω δωμάτια που κοιμόνταν, κάτι σαν μικροί ξενώνες. Δηλαδή κοιτάξετε, όταν έρχονταν οι χωριάτες με τα ζώα δεν προλάβαιναν σε μια μέρα να ψωνίσουν, κάθονταν 1-2 βραδιές, έκαναν τα ψώνια τους και μετά φόρτωναν τις πραμάτειες τους στα ζώα και έφευγαν. Εγώ δεν τα πρόλαβα τα χάνια να λειτουργούν. Γύρω στο '50 με '52 σταμάτησαν. Σήμερα έχουν αλλάξει τα Παλιά. Να πάτε στου Τσαλαπάτα, είναι ένα ξεχωριστό μουσείο.»
Πήρε μεσημέρι, είναι ώρα να γυρίσουν πίσω στο σπίτι. Μια βόλτα δεν φτάνει για να γνωρίσεις καλά αυτή την παλιά γειτονιά της πόλης. Η κυρία Ασπασία υποσχέθηκε στα παιδιά της, πως θα ξαναρθούν στα Παλιά του Βόλου.
Για το πεδίο, δηλαδή την ώρα της επίσκεψης στη συνοικία των Παλαιών, καλό είναι να έχουν σχεδιαστεί φύλλα εργασίας σχετικά με τη φυσιογνωμία της περιοχής (δομημένο περιβάλλον- ελεύθεροι χώροι-σύγκριση με άλλες συνοικίες του Βόλου). Επίσης μπορούν να ετοιμαστούν από τους μαθητές ερωτηματολόγια, ώστε να κάνουν συνεντεύξεις με κατοίκους.
Μετά την επίσκεψη, στην τάξη, παρουσιάζεται η δουλειά που έγινε κατά την επίσκεψη, εξάγονται συμπεράσματα, γίνονται προτάσεις.
Τα Παλιά του Βόλου δίνουν ερεθίσματα πολλά, πρόκληση και πρόσκληση στον εκπαιδευτικό να τα χρησιμοποιήσει στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση παιδαγωγικών περιπάτων και διαθεματικών σχεδίων εργασίας.

Αστικό πράσινο, η ανάσα της πόλης

H φυσιογνωμία των λαών και των κοινωνιών πλάθεται, εκτός των άλλων, και μέσα από τον διάλογό τους με τον φυσικό χώρο που τους περιβάλλει.
Αλήθεια ποιος είναι ο διάλογος της πόλης μας με το πράσινο; Ποια η δική μας σχέση με αυτό; Ο Βόλος είναι αυτός που αποτυπώνεται μέσα από το φωτογραφικό φακό του Μιχάλη Πόρναλη ή οι αισθήσεις μας δέχονται από την σύγχρονη πόλη ερεθίσματα πρωτοφανή και πέραν των ορίων μεγέθους και διάρκειας;
Αντί για χώμα βλέπουμε άσφαλτο και πλακόστρωτο, αντί για δένδρα κτίρια και καλώδια, μορφές περίεργες, που τις δημιούργησαν εκ του μη όντος, άνθρωποι για άλλους σκοπούς.
Μία βόλτα αρκεί για να εντοπίσουμε τη σχέση που έχουμε αναπτύξει με το αστικό πράσινο. Στην οδό Δημητριάδος τα πεζοδρόμια ενώ εδώ και αρκετά χρόνια έχουν αποκτήσει μεγαλύτερο πλάτος, φιλοξενούν ζαρντινιέρες με τούγιες αντί για δέντρα. Στην Ιάσωνος στα σημεία που υπήρχαν δέντρα και ξεράθηκαν, αντί να φυτευτούν νέα, μπήκαν πλάκες. Στην Κ. Καρτάλη όπου τα δέντρα αυτή την εποχή φέρνουν το μήνυμα της Άνοιξης ασφυκτιούν από το τσιμέντο των πεζοδρομίων. Η οδός Φερών στα Παλιά απέκτησε πρόσφατα από την πλευρά του Σιδηροδρομικού Σταθμού καλαίσθητα πεζοδρόμια, όπου η πρόβλεψη για φύτευση δέντρων απουσιάζει, ίσως γιατί είναι «καλύτερα» να λειτουργούν ως πάρκιν αυτοκινήτων. Το πάρκο Αναύρου, παρά τις διαμαρτυρίες κατοίκων και Περιβαλλοντικών Οργανώσεων απέκτησε πισίνα για χάρη του Ξενία. Μια απόφαση που υπαγορεύεται από ξενόφερτα στερεότυπα και όχι από τις αρχές της Αειφόρου Ανάπτυξης. Τα δέντρα καρατομούνται αντί να κλαδεύονται ή οι κορμοί τους φιλοξενούν ταμπέλες και διαφημίσεις.
Τελικά ως πόλη χορτάσαμε στις μανόλιες και μπορούμε να «υπερηφανευόμαστε» για τα σιδερένια δέντρα που στολίζονται για ένα μήνα το χρόνο αλλά παραμένουν γυμνά τους υπόλοιπους. Το αντέχουμε, να βλέπουμε τέτοιες εικόνες γύρω μας; Μήπως και η ευθύνη πέρα από τις Δημοτικές Αρχές ανήκει και σε μας; Τι πράττουμε;
Για να πράξουμε πρώτα πρέπει να γνωρίσουμε. Μια ώρα επαφής με τη φύση βελτιώνει κατά 20% κατά μέσο όρο την απόδοση της μνήμης και της προσοχής. Ακόμα κι αν κάνει κρύο έξω, μια βόλτα στο πάρκο βελτιώνει τη μνήμη και την ικανότητα προσοχής του ανθρώπου, σύμφωνα με νέα έρευνα ψυχολόγων και νευροεπιστημόνων του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.
Οι πράσινες γωνιές της πόλης γίνονται χώροι αναψυχής, χαλάρωσης και κοινωνικής συναναστροφής, διατηρούν τη βιοποικιλότητα. Ακόμα βελτιώνουν το κλίμα και αυτό επιτυγχάνεται με την επίδραση που έχουν τα φυτά στη μετρίαση της θερμοκρασίας, στην εξισορρόπηση της υγρασίας στη βελτίωση του φωτεινού καθεστώτος, στη δέσμευση της σκόνης και των αέριων ρύπων, στη ρύθμιση της κυκλοφορίας του αέρα. Τα δέντρα όπως και όλα τα φυτά μέσω της φωτοσύνθεσης που επιτελούν δεσμεύουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και παράγουν αντίστοιχα μεγάλες ποσότητες οξυγόνου. Με τον τρόπο αυτό αντισταθμίζουν το αποτύπωμα άνθρακα που αφήνουν οι άνθρωποι στο περιβάλλον. Ένα ώριμο δέντρο μπορεί να απορροφήσει από 2 έως και 40 κιλά CO2 το χρόνο ανάλογα με το είδος και ταυτόχρονα να απελευθερώσει το οξυγόνο που χρειάζονται τέσσερις άνθρωποι για να ζήσουν. Επίσης μειώνουν τους θορύβους προσφέρουν εμπειρίες (μυρωδιές, χρώματα, αλλαγή εποχών).
Για μια ανθρώπινη πόλη πρέπει, το 30% περίπου της πόλης να προορίζεται για χώρους πρασίνου. Οι χώροι αυτοί να είναι επίκαιρα τοποθετημένοι. Τα πεζοδρόμια να επιτρέπουν τη φύτευση μεγάλων δένδρων. Στο σχεδιασμό των κοινόχρηστων χώρων της πόλης να συμμετέχουν ειδικοί. Όχι περαιτέρω μείωση της επιφάνειας του πρασίνου, με δήθεν αξιοποιήσεις του χώρου. Αύξηση του όγκου του πρασίνου στις υπάρχουσες επιφάνειες με εγκατάσταση μεγάλων φυτών και δένδρων. Διαπλάτυνση των πεζοδρομίων όπου μπορεί να γίνει για εγκατάσταση μεγάλων δένδρων και όχι ζαρντινιέρων.
Με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μακρινίτσας πήρε μία πρωτοβουλία, που έχει ως σκοπό οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές, οι γονείς αλλά και όλοι οι πολίτες να γνωρίσουν τη σημασία του αστικού πράσινου, να ευαισθητοποιηθούν στην προστασία του και να συμμετέχουν σε δράσεις που αποβλέπουν στην αύξησή του.
Αρωγοί σ’ αυτή την προσπάθεια είναι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας, ο Δήμος Ν. Ιωνίας, η ΕΚΠΟΛ, το ΚΕΤΕΑΘ και οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Συμμετέχουν 35 σχολεία του Νομού.
Οι δράσεις που έγιναν μέχρι σήμερα είναι η έκδοση ενημερωτικής αφίσας με τη χορηγία της ΕΚΠΟΛ, η πραγματοποίηση ημερίδας στις 7 Απριλίου με θέμα «αστικό πράσινο, η ανάσα της πόλης…σιωπηλή πηγή ζωής», στην Αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Ν. Ιωνίας και η δημιουργία της ιστοσελίδας http://gerasimostsibloulis.blogspot.com Περιβάλλον & Πολιτισμός- συνδεόμαστε ηλεκτρονικά, πράττουμε συλλογικά, όπου οι Εκπαιδευτικοί θα μπορούν να αναρτούν τις δράσεις των Σχολείων τους, που σχετίζονται με την εκστρατεία της αύξησης του αστικού πράσινου, καθώς και τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τις προτάσεις τους για το περιβάλλον.
Προβλέπονται δεντροφυτεύσεις στις αυλές των σχολείων με δέντρα και θάμνους που θα αγοραστούν με χρήματα που συγκεντρώνονται από τους μαθητές.
Στον περιβάλλοντα χώρο του Πανθεσσαλικού προβλέπεται η δημιουργία ελαιώνα που θα προκύψει μέσα από την προσφορά μιας ελιάς από κάθε σχολείο. Επανερχόμαστε σε παλαιότερη πρόταση του τέως Νομάρχη κ. Πρίντζου, στο χώρο του Πανθεσσαλικού να φιλοξενηθεί μόνιμα η έκθεση «Ελαίας εγκώμιον», την οποία είχε επιμεληθεί η Ακαδημία Αθηνών και είχε φιλοξενηθεί στο χώρο, το 2004 με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο ελαιώνας μαζί με την έκθεση μπορούν να λειτουργήσουν ως ένας χώρος πολιτισμού και εκπαίδευσης.
Ειδικότερα την Τρίτη 28 Απριλίου 2009 θα γίνει δεντροφύτευση από Γυμνάσια, Λύκεια και Σχολεία Ειδική Αγωγής της Β/θμιας στο χώρο του Πανθεσσαλικού. Η ίδια δράση θα επαναληφθεί την Πέμπτη 14 Μαΐου με Δημοτικά Σχολεία, ενώ τη Δευτέρα 25 Μαΐου θα γιορταστεί η Ευρωπαϊκή Ημέρα Πάρκων (24 Μαΐου) με Νηπιαγωγεία, στον ίδιο χώρο.

Σημείωση: Η παραπάνω ανάρτηση δημοσιεύτηκε στο κυριακάτικο φύλλο (१२-4-2009) της εφημερίδας "Νέος Τύπος" της Μαγνησίας

Εκστρατεία για την αύξηση του αστικού πράσινου

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Στο πλαίσιο της πιλοτικής εφαρμογής του προγράμματος του Κ.Π.Ε. Μακρινίτσας «Το δέντρο της ζωής σε 4 εποχές» προτείνεται κυρίως στα σχολεία του πολεοδομικού συγκροτήματος Βόλου και Ν. Ιωνίας να συμμετάσχουν στην εκστρατεία για την αύξηση του αστικού πράσινου.
Κάθε σχολείο συγκεντρώνει χρήματα (σε έναν κουμπαρά) για την αγορά δέντρων που θα φυτευτούν στην αυλή του Σχολείου.
Προσφέρει μία ελιά για να φυτευτεί στο χώρο του άλσους του Πανθεσσαλικού Σταδίου. Με την ευκαιρία των Μεσογειακών Αγώνων να σχηματιστεί ένας μικρός ελαιώνας, ο οποίος θα είναι προσφορά των μαθητών-των αυριανών ενεργών πολιτών της πόλης.
Άλλες δραστηριότητες που θα προταθούν από τους συμμετέχοντες.
Η εκστρατεία προτείνεται να γίνει με τη συμμετοχή των Διευθύνσεων Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Ν. Μαγνησίας, της ΝΑΜ, των Δήμων Βόλου και Ν. Ιωνίας, των τοπικών Μ.Μ.Ε. και άλλων φορέων.

H φυσιογνωμία των λαών και των κοινωνιών πλάθεται, εκτός των άλλων, και μέσα από τον διάλογό τους με τον φυσικό χώρο που τους περιβάλλει.

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ

Μια ώρα επαφής με τη φύση βελτιώνει κατά 20% κατά μέσο όρο την απόδοση της μνήμης και της προσοχής. Ακόμα κι αν κάνει κρύο έξω, μια βόλτα στο πάρκο βελτιώνει τη μνήμη και την ικανότητα προσοχής του ανθρώπου, σύμφωνα με νέα έρευνα ψυχολόγων και νευροεπιστημόνων του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.

Οι πράσινες γωνιές της πόλης:
• Βελτιώνουν το κλίμα
• Μειώνουν τους θορύβους
• Προσφέρουν εμπειρίες (μυρωδιές, χρώματα, αλλαγή εποχών)
•Γίνονται χώροι αναψυχής, χαλάρωσης και κοινωνικής συναναστροφής
• Διατηρούν τη βιοποικιλότητα

«Οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου είναι η ανάσα της πόλης. Είναι μια σιωπηλή πηγή ζωής».

WWF Ελλάς

Φυτεύοντας ένα δέντρο, συμμετέχουμε στην καταπολέμηση του φαινόμενου του θερμοκηπίου και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλούν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Γιατί ένα δέντρο μέσου ύψους κατά τη διάρκεια ενός χρόνου απορροφά 12 κιλά διοξειδίου του άνθρακα και απελευθερώνει το οξυγόνο που είναι απαραίτητο για μια οικογένεια τεσσάρων ανθρώπων σε ένα χρόνο.